AZG Daily #46, 08-12-2017

ԱԶԳ-Ը ԱՌԱՋԱՐԿՈՒՄ Է ԳՐԱՀՐԱՏԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

ՀԱՅՈՑ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ 100-րդ ՏԱՐԵԼԻՑ

Armenian Genocide

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹԻ ՆՈՐ ՀԵՌԱԽՈՍԱՀԱՄԱՐՆԵՐՆ ԵՆ

ԱԶԴԱԳԻՐ

 RSS | WAP | FACEBOOK | PDF | PDF-Culture    
ԳԼԽԱՎՈՐ | ՄՇԱԿՈՒՅԹ | ԸՆՏՐԱՆԻ | ՄԵՐ ՄԱՍԻՆ | ՈՐՈՆՈՒՄ | ԱՐԽԻՎ | ԹԵՄԱ
ՀԵՂԻՆԱԿՆԵՐ | ԾԱՂՐԱՆԿԱՐՆԵՐ
ՀԱՅԵՐԵՆԸ ԱՓԻ ՄԵՋ` ԶՐՈՒՅՑ 96. ՈՐՈՇ ԳՈՒՆԱՏ ԱՆՀԱՏՆԵՐ ԷՏՈՑՆԵՐՈՎ ՀԱՏՈՒՄ ԵՆ ԾԱՌԵՐԸ, ԶԱՏՈՒՄ ՃՅՈՒՂԵՐԸ
ԲԱԺԱՆՈՐԴԱԳՐՎԵՔ «ԱԶԳ»ԻՆ
ԼՈՒՅՍ Է ՏԵՍԵԼ "ԱԶԳ-ՄՇԱԿՈՒՅԹ" ՀԱՎԵԼՎԱԾԻ ՀԵՐԹԱԿԱՆ ՀԱՄԱՐԸ


Տեղադրվել է` 2009-01-12 11:05:39 (GMT +04:00)


Ընթերցված է` 5984, Տպվել է` 411, Ուղարկվել է էլ.փոստով` 214

ԽԱՉԱԳՈՂ 25

ՊԱՐՈՒՅՐ ՀԱԿՈԲՅԱՆ

Դժբախտությունը հանկարծակի է գալիս: Առավոտյան հեռագիր ստացանք, Ոսկանի հայրն էր մահացել:

- Ի՞նչ եղավ էդ մարդուն,- զարմանքը չթաքցրեց Ոսկանը,- առողջ մարդ, ոչ մի հիվանդություն չուներ...

Տոլիկի ավտոն երկրորդ անգամ գնաց ավտոկայան, Ոսկանին ու Կամոյին տարավ:

Սաքոն Ոսկանին առաջարկեց թաղումից հետո վերադառնալ, չհամաձայնեց:

- Չէ՜, յոթ, քառասունք... չի ստացվի:

Կամոյի մասին խոսք չեղավ, առանց այդ էլ օգոստոսի վերջին գնալու էր, ինչ-որ ուսումնարանում պիտի սովորեր:

- Բան չհասկացան իրենց խոպանից,- Փայլակն ասաց,- մի ամիս էլ չաշխատեցին, գոնե թաղման փողը հանեին...

Հուլիսի 11-ին էին եկել:

Նորից մնացինք ութ հոգի, ինչպես սկզբում, բայց միայն մի արհեստավորով: Շարքի ու սվաղի շատ գործ ունեինք դեռ, Անտառայինի քսանութ համարի միջնորմները պիտի վերջացնեինք, սվաղեինք, սովխոզի տունը սկսեինք:

Հրանտն ու Փայլակը մնացին գյուղտեխնիկայումՙ բետոնի կաղապարները բարձրացնելու: Շուլան ու Դավիթը գնացին սովխոզի տան հիմքը փորելու: Ես ու Գիքորն էլ վարպետներիՙ Ռազմիկի ու Սաքոյի հետ գնացինք Անտառային: Սաքոն աշխատելու էր: Մի կարճ միջնորմ շարեց առանց լարի, շողուլի: Ռազմիկը քթի տակ ծիծաղում էր: Սաքոն մեզ նայեց, բայց մենք խուսափեցինք գնահատելուց: Նա մի տախտակ դեմ տվեց պատին, ուրագով խփեց, ուղղեց ներս ու դուրս ընկած տեղերը:

- Ըհը, էս էլ քեզ լար,- ասաց ինքնագոհ:

Ռազմիկը նույն չափի պատը նոր կես էր անում, գլուխը կախ իր գործին էր, եւ պատը պատի նման էր, ոչ թե Սաքոյի շարածի պես: Ճաշից հետո նա մենակ էր շարում:

Երկու հոգով բանվորություն էինք անում մի վարպետի համար, թեթեւ աշխատանք: Շատ ժամանակ էի ունենում հարեւանների բակին հետեւելու: Բակ ասելն այնքան էլ ճիշտ չէր, մեծ տնամերձ հողամաս էր: Այստեղ նույն բաներն էին ցանում, ինչ մեր գյուղում: Հատկապես կարտոֆիլի թփերն էին հարազատ պատկեր հիշեցնում, կանաչ, միաձույլ մակերեւույթով, որի մեջ հատիկ-հատիկ փայլփլում էին սպիտակ ու դեղին ծաղիկները, ակոսների արեւածաղիկներով եւ քջջող հավերով: Զարմանալի է, Երեւանում գյուղը չէր ձգում, ամենեւին չէի կարոտում, իսկ կարտոֆիլի մշակումը ամենատհաճ աշխատանքն էր ինձ թվում, չէի սիրում հողի գործը: Այստեղ գյուղի պատկերներն էին աչքիս երեւում:

Ամբողջ օրը, մինչեւ ժամը ինը Անտառային փողոցում էի անցկացրել, այնուամենայնիվ երեկոյան գնացի կենտրոն, միգուցե եկել է...

Դանդաղ էի գնում, կշտապեի, եթե իմանայի, որ «Երեւանյան օրերի խրոնիկան» են ցույց տալիս: Սկսվել էր, երբ մտա:

Հանդիսատեսները սովորականից քիչ էին, վերջում ընդամենը մի քանի հոգի մնացին: Ես զմայլվում էի երեւանյան տեսարաններով, տրամվայը գնում էր Խանջյան փողոցով...

Ինան չկար: Հույս չունեի նրան տեսնելու, բայց այգում երկար մնացի, լավ, հաճելի երեկո էր, արդեն գիշեր:

Նստել էի տաղավարի դիմացի նստարանին, երաժշտություն էի լսում: Ջահելները տաղավարում էին, քյավառցիներից նույնպես երեւում էին: Ջահելները զգում էին, որ իրենցից հեռու եմ մնում, հեգնանքով էին վերաբերվում: Ինձնից մեծ էին հավանաբար: Դուրս եկան աղջիկների հետ, անցան բարձրաձայն խոսելով: Մեկը բղավեց հայերենՙ Արամ, նստե՞լ ես... Ապա նույնըՙ ռուսերեն: Ակնհայտորեն ձեռ էին առնում, ջահել են, ոչինչ, մեծահոգաբար ներեցի: Ես նրանց անունները խառնում էի, կարծես Փայլակի հունիս-հուլիսի շփոթը լիներ:

Վերային տեսա, պարում էր: Բարեկազմ էր, ինչպես այստեղի աղջիկների մեծ մասը: Բայց այդ բարեկազմությունը, ինչպես գրեթե բոլորինը, կարծես զուրկ էր նազանքից: Պարզ, գյուղացի աղջիկներ, որոնց առօրյան անցնում էր հեծանիվ քշելով, գետում լողանալով եւ տնամերձ հողամասում աշխատելով: Ձմռանն էլ հավանաբար չմուշկներին ու դահուկներին էին տուրք տալիս: Ամուր ոտքեր, ամուր մեջք, ձիգ ու ներս ընկած փոր, նույնքան ամուր ուսեր ու վիզ: Ինան էլ, իր փայլուն ճկունությամբ հանդերձ, ամուր էր եւ մարզված: Տեսքով նրբագեղ էր, բայց նազանքը խորթ էր նրան, կծիծաղեր, եթե լսեր: Նազանք եւ սեթեւեթանք ճառագում էր Ալինան, վուլգար էր, բայց կանացի: Եվս մի աղջիկ կար, որ տարբերվում էր, Նինան: Բայց այդ պահին ես ուղղակի տենչում էի, որ Ինան հայտնվի, ոչ թե Նինան կամ Ալինան: Ես սիրում էի նրան, արդեն կասկած չունեի... Թեեւ երբեմն սատանան պտտվում էր ներսումս, որ պետք է ստուգել, իսկ ստուգելու լավագույն միջոցը համեմատությունն է: Գուցե ուրիշի հետ նույնքան լավ կստացվի... կամ ավելի լավ: Ան-

հրաժեշտ է փորձել, փորձելու համար պետք է ձգտել մինչեւ վերջ, անկոտրում համառությամբ: Այդպես ջրի մեջ մղվեցի Ինայի հետեւից: Եթե Վերան դուրս գար, նստեր մոտս, մտնեինք ծառերի մեջ, կգրկեի նրան, կհամբուրեի, կփորձեի, բայց նախաձեռնելու եւ իրականացնելու մղում չէի զգում: Ինձ Ինան էր ձգում:

Փորձությունը եկավ:

Մի աղջիկ նստեց նստարանին:

- Սիգարետ ունե՞ս,- հարցրեց:

Պահեցի «Օպալի» տուփը, սպասեցի, սիգարետ հանեց, վառեցի:

Սովորական աղջիկ էր, սովորական կարճ շրջազգեստով, որը կորցնում էր ոտքերի հմայքը: Դրանք տգեղ չէին:

Դիվինոյում քիչ աղջիկներ էին տաբատ հագնում, իսկ ջինսը դեֆիցիտ էր, ինչպես Երեւանում տարիներ առաջ: Զգում էի նախանձոտ հայացքները, երբ ջինսով էի դուրս գալիս:

- Դու չե՞ս ծխում,- շարունակեց աղջիկը:

- Ծխող չեմ:

- Ինչո՞ւ ես սիգարետ ու վառիչ պահում:

- Աղջիկների համար:

Մասամբ սուտ խոսեցի: Մի աղջկաՙ Ինայի համար էի պահում: Ես իրոք չէի ծխում, մեկ-մեկ փստացնում էի:

- Էլ ի՞նչ ունես աղջիկների համար,- հետաքրքրվեց նա:

Թեքվեցի եւ ուշադրությամբ տնտղեցի նրան հայացքով: Կարճ շրջազգեստը թռել էր վերեւ, բայց, համոզված էի, ոչ ցուցադրվում էր, ոչ էլ վուլգար էր, դա նրա համար բնական դիրք էր: Այդ շորը կարծես ավելորդ էր: Շեկ մազերը խառնիխուռն կախվել էին առողջ, արեւառ ուսերի վրա, ամբողջ մարմնից առողջություն էր բուրում, պինդ կոնքեր, մեջք, կո՜ւրծքը... ազատ-արձակ մեծացած:

- Դե,- հեգնեց նա խրախուսաբար,- ի՞նչ ես նայում:

- Դուք շատ գեղեցիկ եք եւ ցանկալի,- վերջին բառը շեշտեցի,- շնորհիվ, կարծում եմ, այստեղի հրաշալի բնության... Իզուր չէ, որ Ալթայում կառավարական առողջավայրեր կան: Միայն Ալթայի մաքուր օդն է մշտական թարմություն ապահովում...

Հրանտը խոսելիս բորբոքվում էր, ես հիվանդանում էի: Համոզված էի, որ լավ խաղ է ստացվելու, որովհետեւ կարողանում էի խոսել եւ միաժամանակ մտածել, օրինակ, Ինայի մասին:

Աղջիկն արդեն հոնքերը ձգելու տեղ չուներ, սկսեց բերանը ձգել:

Եթե Ինան այստեղ լիներ, կմտածեի, որ նա է ուղարկել այս աղջկանՙ ինձ փորձելու համար:

- Դու հիվա՞նդ ես,- վերջապես հասկացավ նա:

Ես գլխով հաստատեցի:

- Այդ դեպքում մի սիգարետ էլ տուր, գնամ:

- Խնդրեմ:

Նա երկուսը վերցրեց:

- Վերցրեք տուփը,- առաջարկեցի անկեղծ սրտով, Ինան այլեւս չէր գա:

- Ափսոս, գրպան չունեմ, տեղ չկա դնելու... տես, վերեւից գցեմ, ներքեւից կընկնի:

Նա հակվեց առաջ ցույց տալով, որ կրծկալ չունի, որպեսզի գոնե այդտեղ պարտակի տուփը: Ընտիր ստնտու կլիներ:

Աղջիկը սիգարետները հարմարեցրեց ականջների վերեւում, ինչպես Հրանտը մատիտն էր դնում:

- Համենայն դեպս հաճելի էր,- ասաց թեթեւակի շորորալով, որպեսզի շրջազգեստն ուղղվի կոնքերի վրա,- հանգիստ ծխեցի եւ այդ աղմուկից կտրվեցի...

- Խնդրեմ,- չմոռացա կանգնել հրաժեշտի պահին,- ինձ համար նույնպես շատ հաճելի էր Ձեր ընկերակցությունը:

Վերջին մղիչը չգործեց: Նա մտավ տաղավար, ես գնացի գետափ, որ այնտեղից Անտառային փողոցով վերադառնամ գյուղտեխնիկա:

 
 

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ


© AZG Daily & MV, 2009, 2011, 2012, 2013 ver. 1.4
ARMINCO Global Telecommunications Геноцид армян Analitika.at.ua.