AZG Daily #46, 08-12-2017

ԱԶԳ-Ը ԱՌԱՋԱՐԿՈՒՄ Է ԳՐԱՀՐԱՏԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

ՀԱՅՈՑ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ 100-րդ ՏԱՐԵԼԻՑ

Armenian Genocide

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹԻ ՆՈՐ ՀԵՌԱԽՈՍԱՀԱՄԱՐՆԵՐՆ ԵՆ

ԱԶԴԱԳԻՐ

 RSS | WAP | FACEBOOK | PDF | PDF-Culture    
ԳԼԽԱՎՈՐ | ՄՇԱԿՈՒՅԹ | ԸՆՏՐԱՆԻ | ՄԵՐ ՄԱՍԻՆ | ՈՐՈՆՈՒՄ | ԱՐԽԻՎ | ԹԵՄԱ
ՀԵՂԻՆԱԿՆԵՐ | ԾԱՂՐԱՆԿԱՐՆԵՐ
ՀԱՅԵՐԵՆԸ ԱՓԻ ՄԵՋ` ԶՐՈՒՅՑ 21. Ի՞ՆՉ Է ԱՆՈՒՆԴ. ՆԱՆԵ՞
ԲԱԺԱՆՈՐԴԱԳՐՎԵՔ «ԱԶԳ»ԻՆ
ԼՈՒՅՍ Է ՏԵՍԵԼ "ԱԶԳ-ՄՇԱԿՈՒՅԹ" ՀԱՎԵԼՎԱԾԻ ՀԵՐԹԱԿԱՆ ՀԱՄԱՐԸ


Տեղադրվել է` 2009-01-12 11:05:39 (GMT +04:00)


Ընթերցված է` 5894, Տպվել է` 504, Ուղարկվել է էլ.փոստով` 215

ԽԱՉԱԳՈՂ 28

ՊԱՐՈՒՅՐ ՀԱԿՈԲՅԱՆ

Չուլկինը որոշել էր շինարարի օրը ամբողջ հիմնարկով նշել գետափին, բայց ոչ գյուղամերձ տարածքումՙ զգուշանալով անկոչ հյուրերից: Վաղ առավոտյան գյուղտեխնիկայի երկու ավտոբուսը, «Վիլիսները», բեռնատարները աշխատակիցներին եւ հրավիրյալներին տարան գյուղից հեռու մի տեղ: Նեմիսն այստեղ ավելի լայն էր եւ հզոր:

Հաճելի օր էր սպասվում, Սաքոն այդ հաճույքից նաեւ օգուտ էր քաղում: Խորոված էինք անելու: Միսը Չուլկինն էր տվել: «Մի բան իրեն կտանք,- ասաց Սաքոն ինքնավստահ,- մնացածըՙ մեզ»:

Տեղն ընտրեցին, պատրաստեցին ամեն ինչ, որ օրվա թեժանալու հետ անցնեն վաճառքի: Բայց արդեն գնորդներ կային: Մոտակայքում օղու արկղեր բարձած մի բեռնատար էր կանգնած: Ահա թե ինչու էր Չուլկինը գյուղից փախչում: Օղին ձրի էր, գարեջրի տակառները չհաշված, եւ պարզ է, թե ինչ կկատարվեր Դիվինոյում այս զուլալ մանանայի հարեւանությունից:

Խմողները, բնականաբար, ինչ-որ բան պիտի ուտեին, շատերը եկել էին առանց նախաճաշելու, բազմաթիվ երեխաներ կային, որոնց ձգում էր «հայկական շաշլիկը»: Եվ պահանջեցին սկսել... Մեր սովորական խորովածը չէին անում, կարճ շշերի վրա չորս-հինգ փոքր կտոր միս ընդամենը: Սաքոն պատվիրեց մի քանի շիշ կարգին խորոված նկատի ունենալ ղեկավարության համար:

- Սա ի՞նչ բան է,- բողոքեց մի ծերուկ,- խմիչքըՙ ձրի, խորովածըՙ փողո՞վ...

- Որովհետեւ խորովածը շքեղություն է, իսկ շքեղության համար պետք է վճարել,- պատասխանեց Սաքոն եւ մինչ ծերուկը կհասցներ առարկել, ավելացրեց,- քո մերը...

Սա արդեն բոլոր հարցերը կարգավորեց, կարծես սկսում էի հասկանալ հայհոյաբանության ազգային խորհուրդը:

Ուտելուց հետո գնացի լողանալու: Տեղն անծանոթ էր, ջուրըՙ այստեղ ավելի սրընթաց: Բավականաչափ խորացա: Գետն անցնելու միտք չունեի, բայց տեսնելով, որ գրեթե մեջտեղ եմ հասել, շարունակեցի: Երբ դիմացի ափը դուրս եկա, մկաններս փքված էին, լարված: Ուրեմն ճիշտ չէի լողացել: Ավելի շատ սովորական թեւալողով էի եկել, նույնիսկ սիրալողն էի մոռացել:

Ինչեւէ, առանց Ինայի Նեմիսը կտրել-անցել էի, այն էլ թեքությամբ, գետի ընթացքը հաշվի չէի առել:

Պառկելու հարմար տեղեր կային, բայց երկար չմնացի, այստեղից բլրաշար էր սկսվում, քարափներ էին երեւում, շատ նման մեր գյուղի քարափներին: Դրանք ուղղակի կախվել էին գետի վրա: Վերեւից մտա գետը: Հանգիստ էի լողում, համարյա հանձնված հոսանքին, ենթադրելով, որ այդպես հենց մերոնց մոտ դուրս կգամ:

Նրանք ինձ նախատինքով դիմավորեցին:

- Խա՞ղ ես անում,- գոռգոռաց Փայլակը, Հրանտից ոչ միայն ուրագն էր ժառանգություն ստացել, այլեւ նախատելու սովորությունը,- էդ ինչի՞ ոչ մեկը չանցավ, դու քշիր գնացիր, քե՞զ էիր ցույց տալիս:

Գլուխ չդրեցի նրա հետ, Նինային ու ծնողներին էի տեսել, հույս ունեի առանձին հանդիպել եւ Ինայի մասին հարցնել:

Գետափին ինչ-որ քաոսային դրություն էր ստեղծվել: Մարդիկ այնքան շատ էին, որ պարզապես հնարավոր չէր մի տեղ հավաքվել: Նստած էին խմբերով, խաղում էին, լողանում, խմում... Եվ այդ մասնատվածության պատճառն օղու ավտոն էր: Հենց սկզբից դա գրավեց մարդկանց ուշադրությունը: Բոլորն ուրախ էին երեւում:

Ջրոցի սկսվեց: Մի երեխա ջրեց մյուսին, պատասխան ստացավ, ընկերները ներքաշվեցին, պատահաբար թե դիտավորյալ մի քանի մեծահասակի վրա ջուր լցրեցին, եւ արագորեն տարածվեց վարակը ճամբարով մեկ: Մի քանի րոպեից բոլորն իրար հետապնդում էին, կչկչում, ջրում, կարծես գետի ջուրը քիչ էր:

Աչքիս առաջ հինգ տղաներ մի աղջկա դաժանորեն ջրեցին: Թրջված շրջազգեստի մեջ աղջկա մարմինը խիստ ձգող օբյեկտ էր դարձելՙ բթացնելով զգոնությունս: Նա շուրթերը ծռմռելով անցավ կողքովս, այսինքն թե սա ինչու է աչքերը չռել, եւ անմիջապես զգացի ջրի շփումը վզիս: Այնպես արագ շրջվեցի, որ նա կիսատ դույլը գցելով փախավ: Ճանկեցի դույլն ու հետապնդեցի նրան: Միայն վերնաշապիկս էի հագել, որը ծածկում էր լողազգեստս, բոբիկ էի, բայց ես բոբիկ աղյուսների փշրանքների մեջ էի աշխատում, իսկ այստեղ փափուկ հող էր ու կանաչ: Հեշտությամբ կհասնեի նրան, ձգում էի, որ ավելի հեռանանք, գուցե մտքով անցներ անտառի մեջ խորանալ... Կորցրի նրան աչքից եւ մտածելով, որ պահը հասավ, նետվեցի առաջ... Նինան դեմս ելավ:

- Չջրեք ինձ,- ձեռքերը մեկնելով աղաչեց նա:

Գայթակղությունը շատ մեծ էր, բայց կարողացա զսպել:

- Եթե ես չջրեմ, ուրիշները կջրեն:

- Ուզում եք ասել, որ ավելի լավ է Դո՞ւք ջրեք,- ծիծաղեց Նինան եւ նորից շարժումս տեսնելով, ձեռքերը պահեց դեմը:

Դույլը գցեցի եւ մոտեցա, որ հարցնեմ Ինայի մասին:

Մի խումբ անցավ իրար հետապնդելով, մեկը ձեռի հետ իր դույլի ջուրը շպրտեց մեզ վրա, հասցրեցի Նինային պատսպարել ակամա ուսերը գրկելով:

- Շնորհակալություն,- ասաց նա:

Ես դեսուդեն չընկա, նա ամեն ինչ գիտեր:

- Ինան ե՞րբ է գալու,- հարցրեցի:

- Չգիտեմ,- պատասխանեց նա,- համենայն դեպս, սեպտեմբերին դասերը սկսվում են...

Սեպտեմբերի՞ն... այդքան ո՞ւշ...

- Ի՞նչ դասեր,- զարմանքս չկարողացա թաքցնել:

- Դպրոցի,- Նինան նույնպես զարմացավ,- նա ռուսերեն է դասավանդելու մեր դպրոցում:

Ինանՙ ուսուցչուհի՞, անսպասելի՜ էր: Անցյալ տարի բանասիրական ֆակուլտետն էր ավարտել, բայց ուսուցչությունն ամենեւին մտքովս չէր անցել: Անհարիր էր պարզապես այդ աշխատանքը նրան, հակառակըՙ ինքն էր անհարիր աշխատանքին:

Մի հարց էլ էր հետաքրքրումՙ եղե՞լ էր նա գետափին... Չտվեցի, պարզ էր, ես տեսել էի նրա աչքերը, զարմանալի մեծ, երկարուկ, կապույտ:

- Ինչո՞ւ եք այդպես նայում,- հարցրեց Նինան:

Երբ Ինան ինձ հարց էր տալիս, իսկույն հայտնում էի մտածածս: Քույրն էլ էր մոգական ազդեցություն թողնում:

- Անսովոր մեծ եւ կապույտ աչքեր ունեք:

- Այո, ինձ ասել են, փոքր ժամանակ էին ասում, հետո ասող չէր լինում:

- Ուրեմն ինձնից առաջ ասող չի՞ եղել:

Ժամանակն էր, որ շնորհակալություն եւ ցտեսություն ասեի, բայց խաղից չեմ կարողանում հրաժարվել:

- Ինչքան հիշում եմ, վաղուց չի եղել,- ծիծաղեց:

Բարեբախտաբար ընկերուհիները գտան նրան, արդեն չգիտեի, թե ուր կհասցնի ինձ խոսքախաղը:

Այն աղջկան չփնտրեցի: Հետո տեսա նրան: Շուրթերը ծռմռելով անցավ կողքովս, այսինքն թե սա ինչու չեկավ հետեւիցս: Ձեռքին դույլ չկար, թողեցի, որ հանգիստ անցնի:

Խաղացին, ջրվեցին, լողացան, կերան, սկսվեց տոնի հիմնական մասը: Ավտոմեքենան դատարկվել էր, վերջին շշերը տեղափոխվել էին սուփրաների վրա: Շատերը նաեւ իրենցն ունեին, այնպես որ վերջը չէր երեւում:

Խորովածի վաճառքն ավարտվել էր, բրիգադը սեղան էր բացել: Սաքոն չկար: Մյուսները բոլորել էին մեր խոհանոցի սփռոցը, որ փռել էին գետնին: Խորոված էին պահել ինձ համար, ոչ «հայկական շաշլիկ», իսկական խորոված:

Քիչ կերա: Գետափին շոգն ավելի անտանելի է, եթե չես լողանում: Լողանալ չէի ուզում, խմել չէի ուզում, մոծակները նեղում էին: Ասացի, որ գնում եմ, եւ գնացի: Դրան հասել էի, ընկերներս վարժվել էին իմ հանկարծակի հեռացումներին:

Ճանապարհը ոտքով գրեթե մի ժամ կտեւեր, եթե հանգիստ քայլեի: Այդ շոգին ճամփա գնալու համար շատ էր, վերլուծության համարՙ քիչ:

Դիվինոն եւ նրա շրջակայքը դատարկ էին առանց Ինայի, նույնիսկ քույրը չլցրեց այդ դատարկությունը:

Նինան եւ ծնողները տոնախմբության տեղում էին, իսկ ես գյուղ հասնելով գնացի նրանց փողոցըՙ անհեթեթ հույսով... Միայն շանը տեսա, փռվել էր աստիճանների մոտ:

Գյուղտեխնիկա գնալն անիմաստ էր, ի՞նչ էի անելու այնտեղ: Կարելի էր իջնել կենտրոն, ճաշարան, ուտելը լավ զբաղմունք է: Իսկ երեկոյան կմտնեի այգի: Քանի օր չէի եղել այնտեղ: Ինայի բացակայությունը եւ բուռն իրադարձությունները ինձ նորից միացրել էին բրիգադին:

Արդեն երկու շաբաթվա մազ կար երեսիս, կարող էի չվախենալ չսափրված երեւալուց, պարզ էր, որ մորուք եմ թողնում: Չսափրվելս բրիգադում հետաքրքրություն էր առաջացրել:

- Քեզ ի՞նչ է եղել, Արամ,- մի անգամ հարցրեց Փայլակը,- առաջ ամեն օր երեսդ տաշում էիր:

Իրենք սովորաբար, բացի Սաքոյից, որն օրումեջ սափրվում էր, շաբաթը մեկ էին մաքրում երեսները, իսկ եթե հանկարծ չստացվեր, կմնար մյուս կիրակի:

- Համ էլ շուտ է տուն գալիս,- ասաց Դավիթը,- երեւի պատվերը շուտ են միացնում:

- Բա ոնց,- պատասխանեցի,- շոգից գծերը բացվել են:

Ուշանալու պատճառ չունեի: Կինո էի մտնում, շուտով դուրս գալիս, այգում երեւում, մնում էի այնքան, որ համոզվեիՙ Ինան չկա եւ չի գալու, գետափով վերադառնում էի:

Նույնը եւ այդ երեկոյան, կեսգիշերից շուտ հասա տուն: Բաժանել էին խորովածի եկամուտը, յուրաքանչյուրիս յոթանասուն ռուբլի: Եվ ինձ տվեցին, որ ընդհանրապես չէի մասնակցել խորովածաշինությանը:

 
 

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ


© AZG Daily & MV, 2009, 2011, 2012, 2013 ver. 1.4
ARMINCO Global Telecommunications Геноцид армян Analitika.at.ua.