AZG Daily #11, 24-03-2017

ԱԶԳ-Ը ԱՌԱՋԱՐԿՈՒՄ Է ԳՐԱՀՐԱՏԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

ՀԱՅՈՑ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ 100-րդ ՏԱՐԵԼԻՑ

Armenian Genocide

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹԻ ՆՈՐ ՀԵՌԱԽՈՍԱՀԱՄԱՐՆԵՐՆ ԵՆ

ԱԶԴԱԳԻՐ

 RSS | WAP | FACEBOOK | PDF | PDF-Culture    
ԳԼԽԱՎՈՐ | ՄՇԱԿՈՒՅԹ | ԸՆՏՐԱՆԻ | ՄԵՐ ՄԱՍԻՆ | ՈՐՈՆՈՒՄ | ԱՐԽԻՎ | ԹԵՄԱ
ՀԵՂԻՆԱԿՆԵՐ | ԾԱՂՐԱՆԿԱՐՆԵՐ
ՀԱՅԵՐԵՆԸ ԱՓԻ ՄԵՋ` ԶՐՈՒՅՑ 88. «ԱՆԱՐՄԱՏ» ԲԱՌԵՐ
ԲԱԺԱՆՈՐԴԱԳՐՎԵՔ «ԱԶԳ»ԻՆ
ԼՈՒՅՍ Է ՏԵՍԵԼ "ԱԶԳ-ՄՇԱԿՈՒՅԹ" ՀԱՎԵԼՎԱԾԻ ՀԵՐԹԱԿԱՆ ՀԱՄԱՐԸ


Տեղադրվել է` 2009-01-12 11:05:39 (GMT +04:00)


Ընթերցված է` 5144, Տպվել է` 369, Ուղարկվել է էլ.փոստով` 208

ԽԱՉԱԳՈՂ 30

ՊԱՐՈՒՅՐ ՀԱԿՈԲՅԱՆ

Հաղորդումներն ավարտվել էին, թե ով էր անջատելու հեռուստացույցը, չգիտեմ: Պառկած էինք թախտի վրա, մեր ձեւով, ինչպես գետափին էինք պառկում, գրկախառնված, միմյանց մերկություն ոտքերով ծածկելով: Այդպես մնալուց բացի ուրիշ ոչ մի բան չէինք ուզում, որ պատճառ լիներ վեր կենալու եւ հեռուստացույցն անջատելու:

Ի վերջո Ինան նստեց, վերնաշապիկս գցեց հագը, ինչպես գետափին, լավ տնային զգեստ գտավ: Ես էլ հագա նրա ջինսը:

- Ոնց որ նեգր լինես,- ասաց Ինան,- ինչ լավ ես արեւահարվել: Ես այդքան արեւահարվում եմ, էլի այդպես չեմ թխանում...

Նա սովորության համաձայն քրքրեց գրպաններս, թեեւ սիգարետի տուփը միանգամից գտել էր: Փորձեցի նրա նվիրած վառիչը, գեղեցիկ էր եւ հարմար: Երեւանում այդպիսի վառիչ միայն կոմիսիոն խանութներից կարելի էր գնել:

- Դու չե՞ս ծխում,- հարցրեց:

- Առանձնապես չեմ ուզում:

- Հապա ինչո՞ւ ես սիգարետ պահում:

- Քեզ համար,- ասացի ծիծաղելով:

- Ինչո՞ւ ես ծիծաղում:

Ես նրանից դեռ ոչինչ չէի թաքցրել:

- Ո՞վ է եղել,- իմ նկարագրությունից նա տեղը չբերեց,- մեզ մոտ բոլորն այդպիսին են... հատկապես կրծքով,- այդ դետալը բաց չէի թողել,- որ տեսնես, ցույց կտաս:

Ես էլ ծխեցի: Օրերով ծխելու ցանկություն չէի զգում, թեեւ հիվանդության գիշերը կարծես փրկեց: Դա նույնպես պատմեցի Ինային: Արմունկներիս ծալքերի մեջ եւ մոտերքում դուրս տվածի հետքերը մնում էին: Ցավակցաբար նայեց:

- Բժշկի դիմեցի՞ր,- հարցրեց նա,- ո՞ւմ մոտ էիր գնացել:

- Ակնաբույժի:

- Ճանաչում եմ նրան, մեր գյուղից չէ... Ինչո՞ւ էիր նրա մոտ գնացել, եթե ալերգիա էր:

- Աչքերիցս սկսվեց...

- Հիմա աչքերդ մաքուր են:

- Այո, շատ լավ բուժեց, քնքուշ մատներ ուներ:

- Դու ինձ ջղայնացնելու համա՞ր ես ասում, թե՞ իսկական մոլագար ես:

- Դու էիր ինձ ջղայնացրել,- այլեւս չդիմացա,- երբ եկա պարի տաղավար, որոշել էի մեկնումեկի հետ ծանոթանալ, կապվել, որ պրծնեմ քեզնից: Հանկարծակի անհետացար... Քսան օրով: Դժվա՞ր էր երկու բառ փոխանցելը, հետո ինչ, որ գնալուց առաջ կռվել էիր... Ինչ ասես մտածում էի...

- Կներես, չէի կարծում, թե այսքան կձգձգվի,- արդարացավ նա,- ամեն օր համոզված էի, որ հաջորդ օրը տուն եմ գալու: Նշանակումը

որոշված էր, բայց Բառնաուլում աշխատանք առաջարկեցին... Չգիտեմ ինչու գյուղը ընտրեցի վերջնականապես...

Ասաց եւ ժպտաց կողքանց նայելով: Մի՞թե ակնարկում էր, որ հանուն ինձ է գյուղը ընտրել... Բնականաբար այդ պահին պիտի համբուրվեինք: Նրա շուրթերից անջատվելով դեմքս ծամածռեցի ու ցուցադրաբար «թուհ» արեցի, իբր ինչ գարշելի բան էր: Նա ծիծաղեց ու իմ օրինակին հետեւեց:

Մի խոսքով, չգիտեինք, թե ժամը քանիսն էր, չէինք կարող իմանալ, չէինք էլ ուզում իմանալ, որովհետեւ քնելու ցանկություն ամենեւին չունեինք:

- Այս տունը խոհանոց չունի՞,- հարցրեցի,- եթե հիշողությունս չի դավաճանում, խոստացել էիր թեյ հյուրասիրել:

- Արի, ծանոթացնեմ տանը:

Դուրս եկանք միջանցք, որի կեսը խոհանոց էր: «Ռիգա» լվացքի հին մեքենան եւ «Սարատով» փոքր սառնարանը աչքովս ընկան, մենք էլ ունեինք, բայց չէինք օգտագործում, «Սարատովի» մեջ մայրս հին տետրերն էր պահում, ձեռքը չէր գնում, որ թափեր: Մի դուռ կար, չբացեց, ասաց, որ հին իրեր են լցրել: Խոհանոցի եւ մեր սենյակի միջեւ հանրահայտ ռուսական վառարանն էր: Փոքր, ճամփորդական գազօջախը վառում էր, որ թեյ դնի:

- Հավատացի՞ր,- ասացի,- ամբողջ կյանքում չորս բաժակ թեյ եմ խմել, այն էլ ձեր Դելկինոյում:

- Ի՞նչ տամ քեզ,- բացեց սառնարանը:

- Պանիր կուտեմ,- նայեցի ուսի վրայիցՙ համբուրելու առիթը բաց չթողնելով,- իսկ այդ թավայի մեջ ի՞նչ է,- տապակած կաղամբ էր, մի կողմի հավաքած,- դա էլ կուտեմ, ուրիշ բան պետք չէ:

Դռան հետեւը կախովի լվացարան կար, ձողիկը սեղմում էի վերեւ, ջուրը լցվում էր իրար միացրած բռերիս մեջ, տակը տաշտ էր դրված:

Ինան սեղան գցեց:

- Խմիչք չունեմ,- ասաց:

- Խմի՞չք... ես չեմ էլ սիրում:

- Այն ժամանակ լրիվ հարբել էիր:

- Ավելի շատ ձեր խոսքերից էի հարբել:

- Ինչո՞ւ էիր փախչում մեզնից:

Կարծես բացատրության ժամը եկել էր: Ինքն էր առիթ տալիս, բայց չէի կարողանում սկսել: Հանդիպումը ջնջել էր վիրավորանքը:

Չթողեցի, որ կաղամբը տաքացնի:

- Սառը կուտեմ, եթե միայն ես եմ ուտելու, եւ եթե կարելի է, թավայի միջից, ինչո՞ւ ափսե կեղտոտեմ:

- Դու հանրակացարանում ապրե՞լ ես,- ըստ երեւույթին Ինան նույնպես ծանոթ էր այդ կենցաղին:

- Հանրակացարանում, վարձով: Մերոնք գյուղում էին, հիմա էլ են գյուղում: Ես հինգ տարի Երեւանում վարձով եմ ապրել:

Նրա ախորժակն էլ բացվեց:

- Կարելի՞ է քո թավայից ուտել:

- Խնդրեմ, սա ինձ համար շատ է:

- Չե՞ս զզվի:

Տարօրինակ հարց էր տալիս, իսկույն արտահայտվեցի:

- Եթե քեզ համբուրում եմ, մի բան էլ ավելի, նույն ամանից ուտելո՞ւց պիտի զզվեմ:

- Ի՞նչ է նշանակումՙ մի բան էլ ավելի:

- Եթե մոռացել ես, շուտով կհիշեցնեմ:

- Չեմ մոռացել,- ժպտաց:

- Հապա ինչո՞ւ ես հարցնում:

- Ձայնդ եմ ուզում լսել:

- Ես կարծես թե լուռ չեմ մնում, գոնե քեզ հետ շատախոս եմ դառնում...

- Իսկ ուրիշների հե՞տ...

- Միայն քեզ հետ: Ուրիշներ չեն եղել:

- Իսկ բժշկուհու մատները...

- Լոկ մատներ:

- Այն մյուսի կուրծքը...

- Ես ավելի լավ կուրծք եմ տեսնում...

- Ձեռքերդ սրբիր,- հետ մղեց նա ծիծաղելով:

- Քեզ ինչ, իմ վերնաշապիկը չէ՞...

- Վերջացրի՞ր ուտելը:

-Այո, շատ համեղ էր: Նինան էր սարքել հավանաբար, կփոխանցես շնորհակալությունս:

- Ինչո՞ւ Նինան:

- Որովհետեւ երեկ ես եկել, իսկ այսօր վազել ես վարսավիրանոց:

- Ես գիշերն այստեղ եմ մնացել:

- Թե կիմանայի...

- Մտքովս չէր անցել, որ քեզ կարելի է հեռախոսով գտնել:

Հրաշալի փոքր տուն էր, ոնց շարժվեինք, իրար էինք դեմ առնում:

- Քնել չե՞ս ուզում,- հարցրեց,- երեւի արդեն շատ ուշ է:

Քունս չէր տանում, բայց միասին անկողին մտնելու միտքն իսկույն գայթակղեց: Գետափին հրաշալի էր, բայց գետին էր ի վերջո եւ չորս կողմից բաց, երկնքից նույնպես: Գետափի պես չոր բան էլ թախտն էր: Ինան գլուխը կախ ծիծաղում էր մանրիկ: Համոզված էի, որ նույնպես գետափը հիշեց եւ իր բողոքըՙ մարմինս ցավում է...

Ինան լույսը մարեց, մթության մեջ շորի շրշյունը լսեցի, վերնաշապիկս հանեց, թեթեւակի ճռռաց մահճակալը: Կարծես թե անսպասելի խոչընդոտ էր, բայց պատկից հարեւան չկար, տանը մենք էինք միայն, ճռռում է, թող ճռռա...

Զարմանալի մահճակալ էր, ոչ երկտեղանու չափ լայն էր, ոչ միտեղանու չափ նեղ: Այսինքն մեկուկես տեղանոց էր: Իսկական ամուսնական մահճակալ, սարքողները գիտեին, թե ինչ են անում: Նույնիսկ ճռռոցն էր հաճելի, կարծես լամբադայի ռիթմով...

Ափսոս էր այդ գիշերը քնած անցկացնել:

Տունը փոքր էր, մահճակալըՙ շատ ավելի փոքր: Միայն երեսիս մազերն էին խանգարում, դրանց էլ վարժվեց, բայց խոստացա առավոտյան անպայման սափրվել:

Լիովին ընդունում էի անկողնու առավելությունները, հատկապես այդ պահին, երբ պարզապես անիմաստ էր հագնվելը, մինչդեռ գետափին հանկարծ մեկը կարող էր տնկվել գլխիդ, չհաշված արհեստական արբանյակներից նկարվելու վտանգը: Ամփոփ եւ ծածկված թեկուզ հենց մեր աչքից: Ոչ միայն ամուսնական բարոյականությունն է դա պահանջում, այլեւ կիրքը, վերմակը մի ամբողջ աշխարհ է պարփակում, ամփոփ եւ ուրույն աշխարհ:

Մի տարօրինակություն էի բացահայտել: Մինչ այդ շատ էի լսել, որ մերձեցումից հետո տղամարդու քունը տանում է, բայց որպես ջենտլմեն պարտավոր է արթուն մնալ, ոչ թե մեջքն անել կնոջն ու խռռացնել: Ոչ միայն քունս չէր տանում, ավելի էի թարմանում, նույնիսկ լավ-լավ մտքեր էին գալիս, որ ակնթարթորեն նախադասությունների էին վերածվում: Դա մտահոգել էր Ինային, թե միգուցե ինքը չի բավարարում ինձ: Նրա դեմքի սարսափահար արտահայտությունից ենթադրում էի, որ այդ չբավարարելը ահավոր մեղք է:

Հիմա էլ, գրկել էի նրան հետեւից, շուրթերս վզինՙ աջ կողմից, ասաց.

- Մոլագար, ե՞րբ ես քնելու:

- Ինչպե՞ս քնեմ քեզ գրկած:

- Մի՞թե դու էլի ես ուզում:

- Ես քեզ միշտ եմ ուզում:

- Ուրեմն շուտ կձանձրանաս ինձնից:

- Հուսով եմ, չես ջղայնացնի:

- Մի քանի օր բացակայեցի, արդեն կողքերդ էիր նայում, բժշկուհի՜, ինչ-որ կով...

- Էլի է եղել,- ասացի,- դու չգիտես,- եւ պատմեցի ջրող աղջկա մասին:

- Դու սխալվում ես, ես գիտեի: Ինչո՞ւ էիր թաքցնում:

- Որովհետեւ նա բժշկուհու եւ կովի պես չէր, նրանք դուրեկան էին:

- Ես Նինայի մասին եմ հարցնում, ինչո՞ւ էիր թաքցնում, որ տեսել ես նրան եւ... սիրահետել:

- Սիրահետե՞լ եմ, ի՞նքն է ասել:

- Այո... անսովոր մեծ աչքե՜ր, կապույտ աչքեր... Ուզեցել ես ջրել, ասում է, ուտում էր ինձ աչքերով:

- Դա սուտ է,- սեղմեցի ուսերը,- ինչո՞ւ է չարախոսել... Նա է՞լ չի սիրում ինձ:

- Ուրիշ ո՞վ չի սիրում:

- Ալինան... Չի եկել, չէ՞:

- Նա գնաց Նովոսիբիրսկ, Ալինան դժբախտ է, նրա մասին բան չասես... Նա շատ մեղք է, զրկված է, հասկանո՞ւմ ես, դրանից...

- Ինչի՞ց, երեխա ունենալո՞ւց:

- Ավելի վատ:

- Ո՞րն է դա:

- Մի՞թե չես հասկանում:

Կարծես հասկանում Էի, թեեւ ոչ այնքան լավ:

- Ներողություն, բայց ես նրանց առաջին օրը տեսել եմ անկողնում, դրսում պառկած էին: Այն ժամանակ մենք շատ շուտ էինք սկսում աշխատանքը:

- Դա ինքն էր խնդրել:

- Սաշան գիտե՞ր:

- Այո, պարզ է, սկզբից չգիտեր, սիրահարվել էր, ես էլ չգիտեի: Նա խաղում էր Սաշայի հետ, վանում էր, տաքացնում, հուսադրում, խանդի առիթ տալիս: Սիրում էր գայթակղել տղամարդկանց, ապա խանդի առիթներ ստեղծել, որ կռվելով բաժանվեն: Բայց Սաշային սիրեց...

- Դժբախտ աղջիկ: Հիմա ինձ համար որոշ բաներ հասկանալի են դառնում:

- Դու կարծում էիր, թե ուզում է գայթակղել քեզ, այո՞:

- Երեւի... Միգուցե չպիտի պատմեիր: Ի՞նչ կասի Ալինան, եթե իմանա, որ պատմել ես ինձ:

- Ես արդեն ոչինչ չեմ կարող թաքցնել քեզնից: Անկախ ինձնից ամեն ինչ ասում եմ:

- Որովհետեւ սիրում ես:

- Իսկ դո՞ւ:

- Եթե քո այդքան արածն ու վերաբերմունքը հանդուրժում եմ, ուրեմն սիրում եմ:

- Ես էլ նույնը կասեի, գիտե՞ս:

- Այսինքն սիրում ես...

- Թող, ուզում եմ շրջվել... Հիշո՞ւմ ես, քո գարդեմարինի մասին էիր պատմում... նկարիչը, հարեւանդ...

- Կրե-Մարյան... Դա նրա ազգանունն է:

- Նա ինչ-որ սիրո տեսություն ուներ, որ իսկական սերը քառասունից հետո է հնարավոր: Հաճախ էի ուզում քեզ հարցնել. նա հանդիպե՞լ էր իսկական սիրո, գտե՞լ էր իր սերը...

- Նա իրեն հավերժ երեսուն տարեկան էր համարում, որ երկու կատեգորիայից էլ օգտվի, որպես երիտասարդ եւ որպես երեսունն անց տղամարդ:

- Իսկ սե՞րը:

- Սե՞րը... Նա ասում էր նաեւ, որ սիրո մգջ բանաձեւ չկա, ուրեմն ինքն իրեն էր հակասում: Ասում էր, որ կիրքը մոռացնում է ամեն ինչ, նաեւ սրբություն...

- Դու էլ ես այդպես:

- Համոզվա՞ծ ես,- սա հերթապահ բառ է, որ ասում են ժամանակ շահելու համար:

- Դու կմերժեի՞ր Ալինային կամ քո բժշկուհուն, կամ որեւէ գեղեցիկ աղջկա, եթե հարմար առիթ ընձեռվեր:

- Պատասխանը երկար կստացվի:

- Ավելի լավ, դու լավ ես պատմում եւ ձայնդ հաճելի է: Հիմա հարմար կտեղավորվեմ եւ կլսեմ: Սկսիր:

- Ես գեղագետ եմ, ոչ թե սոսկ սիրում եմ, այլ պաշտում եմ գեղեցկությունը:

- Խոստումնալի սկիզբ է, շարունակիր:

- Գեղեցիկ դեմքերն ինձ ձգում են, գեղեցիկ մարմիններըՙ գրգռում...

- Սկսում ես անկեղծանալ:

-Հայուհիները շատ գեղեցիկ են, Երեւանում ամեն քայլափոխի գեղեցիկ աղջիկներ են, մինչեւ քեզ հանդիպելը կնոջ չեմ ճանաչել, ինչո՞ւ:

- Այդ հարցը միշտ հետաքրքրել է ինձ:

- Այստեղ նույնպես առիթներ եղել են, ինչպես գիտես:

- Երեւի ավելի շատ, քան գիտեմ:

- Միգուցե: Բայց միայն մի դեպքում է գործել վերջին մղիչը:

- Ի՞նչ:

- Ներքին անզուսպ մղումը, որը քնած մնաց բազմաթիվ առիթներով, սակայն ստիպեց ընկնել քո հետեւից եւ բռնել... ահա այսպես: Թեեւ չեմ հասկանում, թե ինչով ես ձգում ինձ: Մազերդ կտրելուց հետո ավելի ես այլանդակվել, վիզդՙ երկար ու բարակ, գլուխդ տնկվել է մարմնի վրա, ոնց որ ականջները կտրած գառնուկի գլուխ լինի, փափկամազիկ, գանգրամազիկ...

Ամենավիրավորական բառերն անգամ կարելի է այնպիսի ջերմությամբ ու սիրով ասել, որ ամենաքաղցր խոսքերը թվան, մանավանդ համբուրելով ու շոյելով:

- Շարունակե՞մ տգեղության գովքը...

- Շարունակիր, շատ լավ էր ստացվում, հատկապես գառնուկի գլուխը... Բայց ինչո՞ւ ականջները կտրած, մեղք չէ՞ գառնուկը:

- Լավ, երկարականջ, փափկամազիկ... Ի դեպ, քո ամեն ինչը երկար է, երկար ոտքեր, երկար իրան, ականջներդ են փոքր եւ քիթդ: Բայց դրանք քեզ չեն փրկում, տգեղ, անճոռնի աղջիկ... քեզ նույնիսկ պեպենները չեն փրկում... Վիզդ եւ ուսերդ պեպենոտ են, դրա համար եմ շատ սիրում...

- Մեջքիս վրա էլ կան,- ասաց նա, իսկ ես հենց այդ պահին մեջքն էի համբուրում:

- Ե՞ս լավ գիտեմ, թե դու: Դու քո մեջքը չես տեսնում, իսկ ես մանրամասն ուսումնասիրել եմ... ոչ միայն մեջքդ...

- Գարշելի անամոթ, այլասերված, հիվանդ...

- Հանգիստ, վրդովմունքդ եւ հայհոյանքներդ պահիր ավելի սարսափելի պահերի համար: Մեջքիդ պեպենները պարզապես կորել են, ձուլվել են արեւայրուկի մեջ... Իսկ մեջքդ հրաշալի է, սիրում եմ մաշկդ: Ամենից շատ այս մասն եմ սիրում, որ բարակելով իջնում է, իջնում եւ սկսում ուռչել... Այս անցումդ պաշտում եմ... Նույնիսկ կոշտ ջինսդ հրաշալի է արտահայտում իր պարփակածը, իսկ այսպես ազա՜տ, սավառնում է կարծես, զերծ ամեն արգելքից կամ... կնոջ վերջին հույսից... Դու լցվում ես ձեռքերիս մեջ, փափուկ ես, ջերմ, հնազանդ... Այսպես փափուկ ու առաձգական մեկ էլ քո մազերն էին, երբ չէիր կտրել... Սիրում եմ ոտքերդ, որ այսպես նրբորեն իջնում են, ոտքերդ կյանք են: Չոր ծնկներ ունես, ես դրանք էլ եմ սիրում, չոր թե փափուկ, ինչպես քո ամեն ինչը: Ես քո բթամատի այս ջարդված եղունգն էլ եմ սիրում: Ես միայն մի բան չեմ սիրում, որն իր ժամանակին կասեմ: Իսկ հիմա նորից կբարձրանամ, միայն թե դեմից, արդեն քեզ շրջելով, որպեսզի ամենավերջում հասնեմ աչքերիդ ու դրանց մեջ նայելով ասեմ... Ձեռքերիս համար ոչ մի անգամ այսպես հաճելի չի եղել: Վերքերս ու կոշտուկներս հալվում եւ բուժվում են քո տաքությունից: Նորից սկսում ենք ուռչել միասին... Ասենք թե սա մի նոր առիթ էր կոնքերդ շոյելու: Չեմ ուզում հեռանալ, բայց ուրիշ տեղեր կան նույնպես... գուցե ավելի լավ: Ահա սա չեմ սիրում, անկեղծ եմ ասում, շորով շատ եմ սիրում, չեմ սիրում ամենավերջին մերկությունը: Այդ վերջին շորը պիտի հանվի մթության մեջ կամ վերմակի տակ, վերջին հույսի փոխարենՙ ընդհանուր հույս: Երբեք մի կասկածիր: Սիրում եմ փորդ, որ նիհար է, բայց ոչ տափակ, նույնիսկ մի թեթեւ ուռուցիկություն ունի: Զարմանալի է, դու ընդհանրապես նիհար չես, եւ մարմնիդ ոչ մի մասը վտիտ չէ... Սրա անունը մոռացել եմ, գիտեի ռուսերենը, հիմա չեմ հիշում: Ինչ նուրբ փոսիկ է, եւ կրքոտ: Սիրում եմ քո բոլոր փոսիկները: Ասում ենՙ սա չի կարելի համբուրել, ինչո՞ւ... Կամաց-կամաց կբարձրանամ... Ինձ սպասում են... Այստեղ երկար կմնամ, որովհետեւ շատ եմ սպասել այս պահին, քսաներեք տարի, եւ այս երկվորյակ քույրերն ինձ էին սպասում... Ոչ փոքր են, ոչ շատ մեծ, նուրբ են ու քնքուշ եւ պի՜նդ... Ես սրանք պիտի համբուրեմ անպայման եւ այնքան երկար, որ դու ընդհատես, ես չեմ թողնի... Լավ, լավ, հասկանալի է, գալիս եմ վերեւ... Այս տեղերը շատ ծանոթ են, սրանք իմ գիշերվա մշտական ուղեկիցներն են: Հրաշալի է այս վիզը, երբեք չեմ կշտանա... Ահա եւ շուրթերը, գարշելի շուրթերը... Լավ է, երբ շուրթերդ եմ համբուրում, որովհետեւ ամբողջ մարմնով հպվում ենք իրար եւ ոչինչ չենք տեսնում, իսկ դա հավասար է մթության...

Մենք կարող էինք անել անհնարինը, ամեն վայրկյան եւ անընդհատ, մինչեւ այն պահը, որ խոստացել էի...

- Սիրում եմ քեզ...

Մենք եւս մի անհնարին բան արեցինք, կարողացանք ուշքի գալ:

- Աստված իմ,- մրմնջաց Ինան,- երբեք չեմ մոռանա: Բառերն անգամ կրքոտ ես դարձնում: Դու սիրո համար ես ստեղծված:

- Սա սեր չէ,- ասացի,- սերն ինչ է որ... Սա ավելի ուժեղ է եւ ահավոր...

- Կի՞րք...

- Ո՜չ, ես նոր զգացմունք եմ հայտնագործել... կամ ստեղծել, ես եմ ստեղծել, առայժմ անունը չգիտեմ:

- Անուն ես կգտնեմՙ Արինա, Արամ-Ինա, ավելի ուժեղ, քան սերը: Մնում է, որ արտոնագրման հայտ ներկայացնենք:

- Դա երկարատեւ փորձություն է պահանջում, եւ կարծեմ, ստիպված կլինենք հանձնաժողովի առաջ ցույց տալ:

- Հանուն գյուտի կարելի է:

- Կարելի է, բայց առանձնություն է պետք, միայն մենք: Այս տունը ամենալավ տեղն է:

Ինան շրջվեց, ձախ ձեռքս ուսի վրայով քաշեց տարավ, աջս էլ բռնեց, դրեց փորին, գրկվեց, հարմարվեց ու ասաց. «Քնած ժամանակ չբռնաբարես ինձ»:

- Ես քեզ երբեք չեմ բռնաբարի, ոչ քնած ժամանակ, ոչՙ արթուն:

- Անիծո՞ւմ ես:

- Ես դա երբեք ուժով չեմ անի:

- Ուրեմն դու իմ արեւն ես:

- Այսի՞նքն:

- Վաղը կպատմեմ, բարի գիշեր:

- Դու կթողնեի՞ր, որ ես հետաձգեի որեւէ պատմություն:

- Իհարկե ոչ:

- Ուրեմն ասա:

- Քամին ու արեւը վիճում են, թե ով կկարողանա մերկացնել աղջկան: Քամին փչում է ամբողջ ուժով, պոկում է աղջկա շորերը: Արեւը տաքացնում է, ջերմացնում այնպես, որ աղջիկն ինքն է հանում շորերը:

- Այո, ես քո արեւն եմ,- հաստատեցի,- ուզո՞ւմ ես, հենց հիմա ապացուցեմ:

- Քնի՜ր,- շշնջաց նա:

Ես մի հարց էլ ճշտեցի:

- Եթե առավոտյան Նինան գա, պատուհանը բացե՞մ, որ մտնի:

Ինան մարելով ծիծաղեց կամացուկ, ձեռքս մոտեցրեց շուրթերին, համբուրեց, ապա նորից դրեց կրծքին եւ աչքերը փակեց:

 
 

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ


© AZG Daily & MV, 2009, 2011, 2012, 2013 ver. 1.4
ARMINCO Global Telecommunications Геноцид армян Analitika.at.ua.