AZG Daily #30, 18-08-2017

ԱԶԳ-Ը ԱՌԱՋԱՐԿՈՒՄ Է ԳՐԱՀՐԱՏԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

ՀԱՅՈՑ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ 100-րդ ՏԱՐԵԼԻՑ

Armenian Genocide

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹԻ ՆՈՐ ՀԵՌԱԽՈՍԱՀԱՄԱՐՆԵՐՆ ԵՆ

ԱԶԴԱԳԻՐ

 RSS | WAP | FACEBOOK | PDF | PDF-Culture    
ԳԼԽԱՎՈՐ | ՄՇԱԿՈՒՅԹ | ԸՆՏՐԱՆԻ | ՄԵՐ ՄԱՍԻՆ | ՈՐՈՆՈՒՄ | ԱՐԽԻՎ | ԹԵՄԱ
ՀԵՂԻՆԱԿՆԵՐ | ԾԱՂՐԱՆԿԱՐՆԵՐ
ՀԱՅԵՐԵՆԸ ԱՓԻ ՄԵՋ` ԶՐՈՒՅՑ 81. ԱՐԴՅՈ՞Ք ԱՐԴՈՒԿՈՎ ՀԱՐԴԱՐԵԼԸ ԱՐԴՅՈՒՆԱՎԵՏ Է ԵՎ ԱՊԱՀՈՎՈՒՄ Է ԲԱՐՁՐ ՄԱԿԱՐԴԱԿ
ԲԱԺԱՆՈՐԴԱԳՐՎԵՔ «ԱԶԳ»ԻՆ
ԼՈՒՅՍ Է ՏԵՍԵԼ "ԱԶԳ-ՄՇԱԿՈՒՅԹ" ՀԱՎԵԼՎԱԾԻ ՀԵՐԹԱԿԱՆ ՀԱՄԱՐԸ


Տեղադրվել է` 2009-01-12 11:05:39 (GMT +04:00)


Ընթերցված է` 5224, Տպվել է` 415, Ուղարկվել է էլ.փոստով` 234

ԽԱՉԱԳՈՂ 33

ՊԱՐՈՒՅՐ ՀԱԿՈԲՅԱՆ

Սաքոն մանրամասնություններ հայտնեց կռվից: Վրացիներն էին սկսել, հայերին կինոյից դուրս կանչողը հենց վրացի էր եղել: Հայերին կանչում էին, որ ակամա կռվի մեջ մտնեն եւ օգնեն իրենց: Բացի դրանից եւ ավելի վատը, գյուղում տպավորություն էր ստեղծվում, թե հայերն են կռիվ անողը... Որպես ժուռնալիստ լավ գիտեի, որ ուղղումը երբեք լիովին չի վերացնում կեղծ տեղեկատվության ազդեցությունը, իսկ այստեղ ո՞վ էր ուղղում տալու: Այս խայտառակությունն էլ ծանրացավ հայերի անվան վրա, ինչպես մի քանի տարի առաջ ադրբեջանցիների կատարած բռնաբարությունը:

Ծեծվածների մեջ էին նաեւ Արսենի ջահելները: Սաքոն տեսել էր Արսենին, որը հայտարարել էր, թե «լակոտներն իրեն զզվեցրել են, տուն է ուղարկում»:

- Դիվինոյի համը դուրս եկավ,- ասաց Սաքոն,- առաջին տարիներին ես ու Արսենն էինք մենակ, հարգանք ու պատիվ կար: Շնից շատ լցվել են ամեն ազգից: Գարաժը կիսատ չմնար, մյուս տարի ուրիշ տեղ կգնայի:

Բառնաուլյան այցը վերջնականապես թաղել էր գարաժը ծածկելու հույսը:

Ինան առիթ գտավ ինձ հիշեցնելու, որ ոչ մի դեպքում երեկոյան չիջնեմ ներքեւ, դրությունն ավելի լարված է, քան սկզբում էր թվում:

Այդ օրվա միակ զբաղմունքը մնաց նոր գործ յուրացնելը: Սա ոնց որ ավելի դժվար էր, քան շարելը: Ծեփելը ֆիզիկական ծանր աշխատանք էր, ինչպես նաեւ այդ ծեփածը հարթելը, հավասարեցնելը, հատկապես անփորձների համար: Այնուամենայնիվ գործն անում էի: Ամենակարեւորը ձգտումն է, ասում էր մայրս:

Քույրերն իրենց հոգսերն ունեին, նոր ուսումնական տարվան էին պատրաստվում: Գնում էին, գալիս, մշտական եռուզեռի մեջ էին:

Սեպտեմբերի մեկն ինձ էլ էր շտապեցնում: Մի բան էի որոշել, որ պիտի իրագործեի անպայման: Նախՙ նվեր գնել Ինայի համար, առաջին անգամ էր դասարան մտնելու որպես ուսուցչուհի: Չէի գտնում, թե ինչ գնեմ, ժամացույցի մասին խոսակցությունը հայտնություն էր: Բացի դրանից, փաստորեն խոստացել էի մայթ սարքել տատի տան բակում: Կար նաեւ իմ ծննդյան օրը: Եվ այդ ամենի իրագործման միակ հարմար օրը քսանութն էրՙ կիրակի եւ Կորյունի ծննդյան օրը:

Մի օր ճաշարան գնալու փոխարեն իջա կենտրոն, օրը ցերեկով գյուղամիջում չէին սպանի ինձ: Երեսիս նայող չկար, նույն մարդիկ էին, նույն Դիվինոն: Վերային հանդիպեցի, բարեւեց առաջվա պես սիրալիր, նույնըՙ հանրախանութի վաճառողուհիները: Կարծես չափազանցրած էր տագնապը, կամ Ինան վախեցնում էր, որ իր զբաղված օրերին ուրիշ աղջկա հետ կապվելու փորձության չենթարկվեմ:

Հանրախանութում դեռ հուլիսին իտալական ծանրոց էին ստացել` արդուզարդի պարագաներ եւ այնքան թանկ, որ չէին վաճառվում: Իտալական շքեղությունը մատչելի չէր խորհրդային ազնիվ աշխատավորներին: Ես համոզվեցի, որ թանկությունը միայն շքեղություն չէ: Թանկարժեք ապրանքներն անհրաժեշտ են եւ օգտակար, որովհետեւ հարկ եղած պահին կարող ես գնել: Ժամացույցն իրոք գեղեցիկ էր, նուրբ շղթայով, առանձնահատուկ երանգով: Նույն ապրանքների մեջ մի դրամապանակ ուշադրությունս գրավեց: Նինայի համար նույնպես նոր ուսումնական տարի էր սկսվում, ուսանողուհի՜...

- Օ՜, կարելի է նախանձել նրան, ում համար գնում եք սրանք,- ասաց վաճառողուհին:

Կասկած չկար, մի երկու շաբաթից Դիվինոյում բոլորը կամ բոլոր հետաքրքրասեր անձինք կիմանային, թե ում են բաժին հասել իտալական նվերները:

Ծրագրիս ամենակարեւոր մասըՙ նվեր ընտրելը, անգամ գերակատարված էր: Մնում էր բետոնի նախապատրաստությունը: Ցեմենտ տանելն էր դժվար թվում, առանց Սաքոյին ասելու չէի կարող, իսկ նա նույնիսկ առաջարկեց բրիգադով գալ եւ անել:

- Չէ,- ընդդիմացա,- ինչի՞ համար, կիրակի է, հանգստացեք: Մի երկու ժամում կանեմ...

Մնում էր օրը հարմարեցնել, որ ավազն ու ցեմենտը տանեի: Եթե առաջվա պես բանվոր լինեի, հեշտ էր, բայց վարպետ էի, կարեւոր ձեռք, չէի կարող բացակայել:

Հենց ծննդյանս օրը դա էլ ստացվեց, որը համարեցի լավագույն նվերը: Քսանութ համարը պիտի ծածկեին, պանելները բերեցին: Սաքոն ու Ռազմիկը մնացին այդտեղ, Դավիթն ու Փայլակը սովխոզի տան համար աղյուս էին տանելու, իսկ ես Տոլիկի ավտոյով գնացի ավազի: Արտակարգ լավ օր էր: Հենց ճանապարհից թեքվեցինք դեպի գետափ, Տոլիկը ղեկը տվեց ինձ: Ոչ շարքը եւ ոչ սվաղը այս ուրախության հետ չէին համեմատվի: Էլի էի քշել, բայց քիչ, մի քանի մետր:

Գետափին ծանոթ էքսկավատորն էր: Երկու օբյեկտն էլ ապահովեցի ավազով: Եվ բոլոր երթերի գետամերձ հատվածում ես էի վարում Տոլիկի ճռճռան ինքնաթափը: Զարմանալի է, մինչ այդ ուշադրություն չէի դարձրել, բայց հենց ղեկն անցավ ձեռքս, սկսեցի մեքենայի շնչառությունը լսել:

- Ուրեմն քեզնից վարորդ դուրս կգա,- խրախուսեց Տոլիկը:

Վերջին մեքենան նախատեսված էր տատի տան համար: Տոլիկի հետ պայմանավորվել էի, որ ցեմենտ ու տախտակներ էլ ենք տանելու: Երկու շիշ օղին, թղթե տոպրակի մեջ, խցիկում էր:

- Առանց դրա էլ կտանեի,- ասաց:

Բայց վերցրեց: Դիվինոյում օղուց ոչ ոք չէր հրաժարվի: Անցած շաբաթ էի չեչեն Ռաֆիկի կնոջից չորս շիշ գնել: Սաքոն ասում էր, որ հարկ եղած պահին կես լիտրը հարյուր ռուբլուց լավ գործ է անում: «Ճերմակը» բերքահավաքի օրերին արտարժույթի պես բան էր:

Վերջին անգամ գետափ գնալուց առաջ մոտեցա հարեւանների ցանկապատին: Այս օրերին հաճախ էինք շփվում նրանց հետ, հատկապես Դավիթը: Նինային խնդրեցի կանչել քրոջը: Պիտի նախապես զգուշացնեի, դպրոց էր գնացել: Համենայն դեպս ճշտեցիՙ ցախանոցի դուռը չէին փակում, եւ ասացի, որ կիրակի օրը բետոնն անելու եմ:

Գետափից գնացինք գյուղտեխնիկա: Ցեմենտի պահեստում թղթե պարկեր կային: Սաքոն ասել էր, որ հինգ-վեց պարկը լրիվ հերիք է, բայց ես տասը լցրեցի, կես տոննայից ավելի, շատ լինի, քիչ չլինի: Տախտակներն իզուր էի բարձել, հետ բերեցինք, ինչ որ ինձ պետք էր, ցախանոցում կար:

Քանի անգամ տեսա Ինային իրենց բակում: Եթե ասեի, որ ծննդյանս օրն է, կգար անշուշտ, եւ երեկոն միասին կանցկացնեինք, բայց ամեն ինչ թողեցի կիրակի օրվան:

 
 

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ


© AZG Daily & MV, 2009, 2011, 2012, 2013 ver. 1.4
ARMINCO Global Telecommunications Геноцид армян Analitika.at.ua.