AZG Daily #39, 20-10-2017

ԱԶԳ-Ը ԱՌԱՋԱՐԿՈՒՄ Է ԳՐԱՀՐԱՏԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

ՀԱՅՈՑ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ 100-րդ ՏԱՐԵԼԻՑ

Armenian Genocide

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹԻ ՆՈՐ ՀԵՌԱԽՈՍԱՀԱՄԱՐՆԵՐՆ ԵՆ

ԱԶԴԱԳԻՐ

 RSS | WAP | FACEBOOK | PDF | PDF-Culture    
ԳԼԽԱՎՈՐ | ՄՇԱԿՈՒՅԹ | ԸՆՏՐԱՆԻ | ՄԵՐ ՄԱՍԻՆ | ՈՐՈՆՈՒՄ | ԱՐԽԻՎ | ԹԵՄԱ
ՀԵՂԻՆԱԿՆԵՐ | ԾԱՂՐԱՆԿԱՐՆԵՐ
ՀԱՅԵՐԵՆԸ ԱՓԻ ՄԵՋ` ԶՐՈՒՅՑ 49. ԿԾՈՒ ՏԱՔԴԵՂԻ ԿԾԱԾ ՏԵՂԸ ԿՍԿԾԱՑ, ԿԱՐԾԵՍՙ ՄԵԿԸ ԿՃՄԹԵՐ
ԲԱԺԱՆՈՐԴԱԳՐՎԵՔ «ԱԶԳ»ԻՆ
ԼՈՒՅՍ Է ՏԵՍԵԼ "ԱԶԳ-ՄՇԱԿՈՒՅԹ" ՀԱՎԵԼՎԱԾԻ ՀԵՐԹԱԿԱՆ ՀԱՄԱՐԸ
#005, 2013-02-20 > #006, 2013-02-20 > #003, 2013-02-23 > #004, 2013-03-16 > #005, 2013-03-23 > #006, 2013-04-06 > #007, 2013-04-20

ԱԶԳ ՕՐԱԹԵՐԹ - ՄՇԱԿՈՒՅԹ #5, 23-03-2013



Ի հուշ

Տեղադրվել է` 2013-03-22 23:22:18 (GMT +04:00)


Ընթերցված է` 1904, Տպվել է` 125, Ուղարկվել է էլ.փոստով` 94

ՎԵՐՋԻՆ ՈՒԽՏԱԳՆԱՑՈՒԹԻՒՆԸ

ԵՐՈՒԱՆԴ ԱԶԱՏԵԱՆ

Ի ՅՈՒՇ ՆԿԱՐԻՉ ՅԱԿՈԲ ՅԱԿՈԲԵԱՆԻ

Երբ արուեստագէտ մը իր հասուն տարիքին կը շարունակէ ստեղծագործել եւ իր արուեստին երկրպագուները շարունակ անակնկալի առջեւ կը դնէ իր թարմ ու զարմանալի գործերով, մարդիկ, պահ մը մոռնալով իրենց մահկանացու ըլլալը, կը սկսին հաւատալ թէ այդ արուեստագէտը դարձած է յաւերժի ճամբորդը ու պիտի մնայ միշտ կենդանի իր այդ ուղեւորութեան վրայ, անշուշտ, մինչեւ որ պատահի... անխուսափելին:

Այդպիսի ցնցում մը ունեցայ, երբ իմացայ Փիքասոյի կորուստը: Կարծէք թէ յաւերժութիւնը ինքն իր վրայ տապալեցաւ ու տարաւ արուեստագէտը:

Միեւնոյն ցնցումը ապրեցայՙ իմանալով կորուստը արուեստագէտ Յակոբ Յակոբեանին, որ անգամ 90-ի սեմին միշտ կը զարմացնէր արուեստի աշխարհը իր թարմ ու ինքնատիպ գործերով: Ոչ միայն աչքիս պարզուեցաւ սառիլը արուեստագէտ ձեռքի մը օդին մէջ, այլ յուզաշխարհս փոթորկեցաւ բազում յիշատակներով, խռովիչ վկայութիւններով, որոնք իմ անձնական կեանքին ու ընտանիքին պարգեւած էին անփոխարինելի ապրումներ:

Յակոբեան եգիպտահայ նկարիչներու հոյլին ամէնէն տիրապետող դէմքերէն էրՙ տակաւին իր երիտասարդ տարիքին: Եգիպտահայ միւս նկարիչներուն հետ մասնակցած էր յաճախ հաւաքական ցուցահանդէսներու, ինչպէս իր հերթինՙ տուած անձնական ցուցահանդէսներ: Այդ տաղանդաւոր հոյլին անդամներէն ոմանք այսօր կը մնան աղօտ յիշողութիւններու մէջ ու ոմանք ալ չեն յաջողած իրենց համբաւը տարածել Եգիպտոսի սահմաններէն անդին: Սակայն, 60-ական եւ 70-ական թուականներուն անոնք Եգիպտոսի արուեստագէտներու երկնակամարին ամէնէն փայլուն աստղերն էին, ինչպէսՙ Աշոտ Զօրեան, Օննիկ Աւետիսեան, Ալ. Սարուխան, Այծեմնիկ Պոյաճեան, Հրանդ Անդրանիկեան, Արթէ Թոփալեան, Սիմոն Սամսոնեան, Բիւզանդ Կոճամանեան եւ Զօրեանի աշակերտներէն Եասմին (Յասմիկ Պալլարեան), Ճօ եւ Շուշան Էկոյեան (ծնողներըՙ կինոռեժիսոր Ատոմ Էկոյեանի), Ռոզ Փափազեան, Կարպիս (Էտի Եաղճեան), Նորա Իփէքեան (Ազատեան) եւ երգիծանկարիչ Էտմոն Քիրազ: Այս վերջինը Գառզուի հետ կանուխէն հաստատուեցաւ Փարիզ:

Յակոբեան յաւերժօրէն հարցասէր էրՙ բնութեան, կեանքին, արուեստի էութեան անվերջանալի փնտրտուքին մէջ: Հարցականներ ունէր նաեւ հայ ժողովուրդի պատմութեան, ճակատագրին եւ մանաւանդՙ Հայաստանի ապագային մասին:

Պիտի չմոռնամ երբեք 1962-ի այն երեկոն, երբ բուռն հարցաքննութեան ենթարկեց զիս: Մինչեւ ուշ երեկոյ կը քալէինք Գահիրէի փողոցներէն եւ իր հարցումներուն տարափը վերջ չունէր: Նոր էի վերադարձած Հայաստան կատարած իմ առաջին ճամբորդութենէս, պէտք է ըսելՙ բաւական խառն զգացումներով: Այդ օրերուն Եգիպտոսի հայրենասէր գաղութին մէջ որեւէ աննպաստ արտայայտութիւն Հայաստանի իրականութեան մասինՙ համազօր էր հայրենադաւութեան: Իր համոզումներուն հաւատարիմ անձը լաւագոյն պարագային կրնար լռել, մանաւանդ որ այդ օրերուն կրկին հայրենադարձութեան կարաւաններ կը պատրաստուէին, ու ես «երկաթէ վարագոյրին» միւս կողմէն պարտաւոր էի լուսաւոր խապրիկներ ընծայել իմ հայրենասէր բարեկամներուս: Սակայն, մեր բարեկամութիւնը Յակոբին հետ չէր կրնար հանդուրժել կեղծ հայրենասիրութիւնը: Ինք արդէն հաստատուած ու յարգուած նկարիչ մըն էրՙ լաւ եկամուտով մըն ալ երաշխաւորուած: Իր արուեստագէտ եւ արուեստասէր կինըՙ Մարի, Եգիպտոսի ամէնէն յայտնի կարուձեւի հաստատութիւններէն մէկն ունէր, եւ կը բնակէին քաղաքի ամէնէն կեդրոնական շէնքերէն մէկուն մէջ: Արուեստագէտին համար հրաժարիլ այդ բոլորէնՙ անծանօթ ապագայի մը հաշւոյնՙ առ նուազն տարակուսելի էր: Մանաւանդ որ Յակոբ եւ Մարի ամէն հնարաւորութիւնները ունէին տեղափոխուելու Եւրոպա կամ Ամերիկաներ, որոնք շատ մը եգիպտահայերու երազանքն էին այդ օրերուն:

Հետեւաբար իմ խօսքերը կշռելով պէտք է արտայայտէի իմ տպաւորութիւնները: Կարծեցի թէ բազում բառերով յաջողած էի իմ թելադրութիւնս իրեն փոխանցելՙ որ այն հանգիստ եւ ապահով կեանքը, զոր կը վայելէր ինք Եգիպտոսի մէջ, դժուար թէ յաջողէր գտնել Հայաստանի մէջ: Իսկ գալով իր ինքնատիպ արուեստինՙ կրնար իր կարգին ենթարկուիլ կարգ մը բռնադատութեանց: Յակոբը կարծիք չէր յայտներ, բայց ես համոզուած էի, որ յաջողած էի սանձել իր բուռն խանդավառութիւնը:

Սակայն, քանի մը օր վերջ պիտի զարմացնէր զիսՙ յայտնելով թէ կը պատրաստուէր ընտանիքով փոխադրուիլ Հայաստան: «Ի վերջոյ մեր հայրենիքն է ան, կ՛ըսէր Յակոբ, ոչ մէկ անհատ, որքան ալ տաղանդաւոր ըլլայՙ չի կրնար իր ազգէն մեծ ըլլալ: Մենք ճակատագրուած ենք ապելու միայն մեր հայրենիքին բախտը»:

Յակոբեան, համեստ ու խոնարհ անձնաւորութիւն մըՙ հետամուտ չէր փառքի եւ հարստութեան: Միայն ետքէն կեանքը ցոյց տուաւ, որ փառքն էր որ կը հետապնդէր զինք:

Ներգաղթելէ ետք, ինք սկիզբը եօթ տարի ապրեցաւ Գիւմրիի մէջ (Լենինական), ուր արդէն սկսած էր ստեղծագործել հայրենի բնութեան անմահ բնապատկերներ: Սակայն, այդ բոլորը բաւարար չեղան ուշադրութիւնը գրաւելու արուեստի վճարեալ քննադատներուն: Եւ իրօք, օր մը քմծիծաղով նկատեցի յօդուած մը Յակոբեանի մասին «Սովետական Հայաստան» ամսագրին մէջ: Յօդուածին մէջ արտատպուած էր թաղի մը նկարը, ուր հաւեր ու կենդանիներ կը շրջէին գունագեղ լուացքներու ներքեւ, որոնք փռուած էին պարաններու վրայ: Յօդուածին մէջ արդէն «սոց-ռեալիզմ»ի բռնաշապիկը հագցուած էր արուեստագէտինՙ մեկնաբանելով որ արուեստագէտը արտասահմանի կապիտալիստական աշխարհին մէջ կը նկարէր գորշ գոյնով տեսարաններ եւ տխուր բանուորներ եւ հաստատուելով «սոցիալիստական» դրախտին մէջՙ անոր գոյները զուարթացած էին եւ արուեստագէտին աշխարհայեացքը դարձած էր աւելի լաւատեսական: Շիտակը, տրտմեցայ իր հաշւոյն, հարց տալով ես ինծի - «Ա՞յս էր ուզածդ, Յակոբ»:

Սակայն Յակոբեան մնաց հարազատ իր անձին, իր սէրին, համոզումներուն եւ իր փիլիսոփայական մօտեցումներուն: Եւ իրօք, ի վերջոյ գնահատուեցաւ իր արուեստը 1987-ինՙ իրեն ապահովելով Սովետական Միութեան պետական մրցանակ եւ 1988-ին ալ Սովետական Միութեան Գեղարուեստի ակադեմիայի թղթակից անդամակցութեան կոչում: Երեւանը, բնականաբար, չէր կրնար ետ մնալ Մոսկուայէն, հետեւաբար զինք պատուեց իբրեւ պետական կրկնակի մրցանակակիր եւ Երեւանի պատուաւոր քաղաքացի:

Յակոբեան, որ նախասիրողն է գորշ ու զուսպ գոյներու, հանդիսացաւ մէկ անդամը սփիւռքահայ (աւելիՙ եգիպտահայ) արուեստագէտներու այն համաստեղութեան, որոնք ծիածանեցին Սփիւռքը Հայրենիքին: Այդ խումբին արժանաւոր արուեստագէտներն էին Գոհար Գասպարեան, Միհրան Երկաթ, Արմինէ Թիւթիւնճեան, Աննա Նշանեան, արուեստագէտ Առաքել Պատրիկ, մտաւորականներ Յակոբ Արամեան, Յակոբ Թրեանց, Գառնիկ Ստեփանեան, Յովսէփ Թիւթիւնճեան, Բարսեղ Թաշճեան եւ ուրիշներ:

Յակոբեանի արուեստը կը յատկանշուի գոյներու սակաւութեամբ, սակայն իր երանգներու բազմակի շերտաւորումները աւելի խօսուն կը դարձնեն իր բնանկարները: Թէեւ ան Փարիզի մէջ հետեւած էր Անտրէ Լօթ-ի դպրոցին, սակայն անոր համար աւելի հոգեհարազատ էր կարծես արտայայտչապաշտ Բեռնար Բիւֆէի տրտում աշխարհը, միայն սա տարբերութեամբ, որ Բիւֆէ իր թախիծին կը միախառնէր սարքազմը, ցինիզմըՙ աշխարհին ու կեանքի երեւոյթներուն հանդէպ, եւ ի վերջոյ իր դառնութիւնը եւ յոռետեսութիւնը զինք մղեցին անձնասպանութեան (1999): Իսկ Յակոբեանի թախիծը աւելի ճակատագրապաշտ է, աշխարհը ընկալելու եւ ընդունելու այնպէս ինչպէս որ է:

Յակոբեանի հոգիին էատարրը Հայաստանի հողն էր, անոր ամայի տարածութիւններն էին, երբեմն, անոր ընդերքէն ցցուող ծառի կռնծած արմատներըՙ նահատակներու ոսկորներուն նման դեռ կեանքին կառչած: Սակայն իր փիլիսոփայական տարերքին մէջ տեղ մը ան կը հանդիպէր ամերիկացի կին նկարիչ Ջորջիա Օ՛քիֆինՙ անապատային ամայքներու իր նախասիրութիւններով: Ամայքներ ու անապատային անդաստաններՙ ուրկէ կարծէք տիեզերական խուլ աղմուկներ ու պատգամներ կ՛արձագանգեն:

Հակառակ որ իր պաստառները- դաշտերը, ծառերը, Արարատները- լուռ ու կայուն վիճակ մը կը պարզեն, սակայն միշտ պատրաստ են յաջորդ ոստումին, զարգացման յաջորդ փուլին: Անոր սկզբնական նկարները կը ներկայացնեն պարզ տիպարներ, յոգնաջան աշխատաւորներ (կարծէք Փիքասոյի կապոյտ շրջանէն) եւ բնութեան լայնահուն տափաստաններ, բարձրանալ չհամարձակող բլուրներ ու թուփեր: Սակայն, հետզհետէ ան սկսաւ օգտագործել դերձակի անկենդան մարմինները (dummy)ՙ կենդանացնելով զանոնք, հրաւիրելով պարի, սիրային քնքշութեան, կռիւի կամ մարդկային այլազան հարազատ ապրումներու:

Յակոբեան մեղմ ու հեզ անձնաւորութիւն մը ունէրՙ աւելի հեզ առօրեայով. սակայն կրնար ձեր հոգին բզկտելՙ երբ կը փորձէր բնութագրել հայ ժողովուրդի ճակատագիրը: Անմոռանալի պաստառ մըն է իր ոչխարներու հօտը, ամրան արեւին տակ, գլուխները կրթնցուցած պատին, մինչ կողքի ցիցին վրայ կախուած կը մնայ իրենցմէ մէկուն մորթուած մարմինը: Հօտը կարծէք համակերպուած է իր ճակատագրին: Ուրիշ պաստառի մը մէջ անգլուխ բազմութիւններ խուճապահար կը փախչին անորոշ ուղղութիւններովՙ խորհրդանշելով հիւլէական դարու խելառ սարսափները:

Անդին ծաղիկներու հոգիներէն անիմանալի յուզումներ կը քաղէր: Իր դուստրըՙ Նորա Յակոբեան, որ փոքր տարիքէն արուեստագէտի խառնուածք ցուցաբերած էր, երբեմն կը գանգատէր իր ուսուցչուհիինՙ Նորա Իփէքեան-Ազատեանին, թէ «իմ հայրս խենթ է. թարմ ծաղիկները տուն կը բերէ, բայց կը սպասէ, որ թարամին անոնքՙ գծելէ առաջ»: Ինչպէ՞ս կրնար փոքրիկ աղջնակը գիտնալ, թէ հայրիկը կեանքի ու մահուան ինչպիսի՜ խորհուրդներ կը քամէր այդ թարամող ծաղիկներէն...:

Յակոբեանի նախասիրած առարկաներէն էին նաեւ մետաղեայ կտորները եւ ժանգոտած գործիքները, որոնք կենդանութիւն կը ստանային իր վրձինին տակ: Օրինակՙ աքցանի մը սպառնացող ատամներուն դիմաց ան կը նկարէր դիւրաբեկ հաւկիթ մըՙ խորհրդանշելով կեանքի ազազուն վիճակըՙ ճակատագրի երկաթէ ճանկերուն դիմաց: Հետզհետէ մետաղի այդ կտորները իր պաստառներէն դուրս գալով, ինքնուրոյն կեանքով, սկսած էին դառնալ արձանիկներՙ այնքան արտայայտիչ, այնքան մարդկային, որ միայն Յակոբեանի ստեղծագործ ձեռքերը կրնային ընծայել այդպիսի ապրումներ: Իմ վերջին այցելութեան, արդէն 300-ի կը հասնէին այդ արձանիկները: Ամէն այցելութեանս միշտ նորութիւն մը ունէր ան ցոյց տալիք: Բնութեամբ հանդարտ, սակայն միտքով անհանդարտ եւ խուզարկող անձնաւորութիւն մը ունէր ան: Միշտ նորին եւ անակնկալին ակնկալութեամբ կը մտնէի իր արուեստանոցի դուռէն եւ միշտ հիացած ու լիացած կը բաժնուէի իրմէ:

Մտաւորականի լուրջ խմոր ունէր ան. պատմաբանի յաւակնութիւններ չունէր երբեք, սակայն անընդհատ կը հարցուփորձէր մեր ժողովուրդի պատմութեան անցքերը, մեր հաւաքական վերաբերումները եւ միշտ կը յանգէր հետաքրքրական եզրակացութիւններու, նոյնիսկ եթէ ընդհանուրին հաւանութեան չարժանանային անոնք: Կը գրէր յօդուածներ, էսսէներ, խոհական էջեր, ուրկէ միշտ կը պարզուէին իր խուզարկող միտքը, իր ինքնատիպ եւ անկախ մտածողութիւնը: Կը տառապէր հայ ժողովուրդին բռնած ընթացքով եւ յաճախ հարց կու տարՙ «ո՞ւր կ՛երթանք այսպէս. ո՞ւր մնացին մեր ազգային աւանդական արժէքները», եւ գրեթէ արցունքը կը խտանար իր մութ աչքերուն:

Հայաստանի տնտեսական վիճակը եւ արտահոսքը մասնաւորաբար կը տառապեցնէին զինք: «Ես ապահով կեանք մը ունիմ, սակայն կ՛ամչնամ դուրս ելլելու եւ ժողովուրդիս աչքերուն նայելու, երբ ան համատարած թշուառութեան մէջ կը տուայտի», կ՛ըսէր յաճախ:

Իր խոհական գրութիւնները լոյս տեսան ընդարձակ հատորի մը մէջ, 2006 թուին, Վահան Թէքէեան բանաստեղծէն փոխ առնուած վերնագրով մըՙ «Ու մերթ լացաւ ու մերթ խնդաց իմ հոգիս»:

Յակոբեան բանաստեղծը ճանչցուած էր Կիպրոսի Մելգոնեան կրթական հաստատութեան մէջ իր աշակերտական տարիներէն, երբ Թէքէեան գրականութիւն կը դասաւանդէր միեւնոյն հաստատութեան մէջ: Թէքէեան զինք «Յակոբիկ» կը կոչէր, եւ օր մը Եգիպտոս վերադարձին երբ կը հանդիպի բանաստեղծին, ան երբեմնի Յակոբիկը միտքով ու ճաշակով հասունցած նկատելովՙ անոր կը նուիրէ Շահան Շահնուրի «Նահանջը առանց երգի» վէպը: Յակոբեան մխացող անձնաւորութիւն մըն էր, որ իր սիրած բանաստեղծին հետ կրնար արդարացիօրէն ըսելՙ

«Ու եթէ սէրըս ոմանք

Երկինքին վրայՙ անսահմա՛ն

Տեսան ծուխի մը նման

Կըրակն անոր չըտեսան...»:

Յակոբեանի թախծոտ արուեստի տխրութեան մշուշին եւ Թէքէեանի մթամած քերթողութեան մէջ գոյութիւն ունին այնպիսի համանմանութիւններ, ուր բանաստեղծութիւնը կը վերածուի պաստառի ու նկարըՙ քերթողութեան:

Վերջին այցելութեանս, առանց իր ձայնը բարձրաձայնելու, զսպուած բարկութիւն մը կար իր մէջ: «Եկուր քեզի նկար մը ցոյց տամ», ըսաւՙ բերելով հսկայ պաստառ մը, որ ամբողջութեամբ ծածկուած էր մարդկային գանկերով, ներառեալ իր նահատակ մեծ հօր գանկը: Նկարին մէջտեղը թուրքերէնով, ամբողջ պաստառի երկայնքին գրած էր Աթաթիւրքին ցեղապաշտական կարգախօսըՙ «Նէ մութլու թիւրք ի՛ւմ տիյենէ» (Երանի անոր որ թուրք եմ կ՛ըսէ):

«Այս գործը պիտի նուիրեմ թանգարանի մը: Ասիկա իմ պատգամս է մեր ժողովուրդին: Իմ պատգամս է համայն մարդկութեան: Թող տեսնեն, որ թուրքին մասնակցութիւնը մարդկային քաղաքակրթութեանՙ միայն այս էՙ ցեղասպանութիւնը»:

Յակոբեան արուեստագէտը, հայն ու Մարդըՙ այդ վրէժով ալ գնաց անդենական:

Համեստ էր ինք, անյաւակնոտ: Մեծութիւն չէր փնտռած կեանքին մէջ, բայց մեծութիւնը պարտադրուեցաւ իրեն: Յաւիտեան պիտի ննջէ հայոց հանճարներու երեւանեան Պանթէոնին մէջՙ Սարոյեանի, Սարեանի, Կոմիտասի, Շիրազի, Հրանտ Մաթեւոսեանի, Սիլվա Կապուտիկեանի եւ միւս մեծամեծներուն դրացնութեան մէջ:

«Յակոբ, չխանգարես նինջը այդ մեծամեծներուն քու տագնապեցնող հարցադրումներով», պիտի ըսէի իրեն, եթէ տեսած ըլլայի զինք իր մահուընէ առաջ:

Կը յիշեմ իր գուրգուրոտ պատուէրը անցեալ նոյեմբերի մեր վերջին հանդիպման, մտերմօրէն ըսելով. «Յաջորդ Երեւան գալուդՙ չմոռնաս մեզի այցելելու»:

«Ինչպէ՞ս կրնամ մոռնալ», պատասխանեցի: «Ամէն այց քու աշխատանոցդ միտքի եւ հոգիի խրախճանք մըն է: Ամէն այցՙ արուեստի ուխտագնացութիւն մը»:

Սակայն, չէի կրնար գուշակել, որ արդէն այդ օրը իմ վերջին ուխտագնացութիւնս էր:

Շնորհակալիք

Մեզ պատահած դժբախտությանՙ Հակոբ Հակոբյանի մահվան առիթով Հայաստանի եւ Սփյուռքի մեծաթիվ մեր հայրենակիցները իրենց սրտակցությունը բերեցին մեր ընտանիքինՙ իրենց ցավակցությունները հայտնելով թե՛ անմիջական ներկայությամբ, թե՛ հեռագրերով ու հեռախոսով, թե՛ մամուլի էջերում ու համացանցում, թե՛ ծաղիկներ ու ծաղկեպսակներ բերելով եւ ուղարկելով:

Մենք ուղղակի ցնցված ենք համաժողովրդական սիրո եւ հարգանքի այդ բարձր դրսեւորումից եւ մեր խորին շնորհակալությունն ու խոնարհումն ենք հայտնում բոլորին:

Հակոբ Հակոբյանի ընտանիք

Մարտի 26-ին, ժամը 17:00-ին «Գաֆէսճեան» արվեստի կենտրոնի «Արծիվ» սրահում տեղի կունենա Հակոբ Հակոբյանի «Երկաթե երկեր» ցուցահանդեսի հանդիսավոր բացումը:։

Ցուցադրությունն ընդգրկում է քանդակների լայն ընտրանի արվեստագետի հավաքածուիցՙ ներկայացնելով քանդակիՙ որպես առանձին գեղարվեստական ուղղության զարգացումը Հակոբ Հակոբյանի արվեստում:

Նկար 1. Եգիպտահայ նկարիչներու խումբը Գահիրէի մէջ 1961-ի հաւաքական ցուցահանդէսէն վերջ: Նստածՙ ձախէն աջ.- Հրանդ Անդրանիկեան, Շուշան Եկոյեան եւ Ալ. Սարուխան: Ոտքիՙ Յակոբ Յակոբեան, Այծեմնիկ Պոյաճեան, Բիւզանդ Կոճամանեան, Ճօ Էկոյեան, Օննիկ Աւետիսեան, Շաքէ Ալպան (լուսանկարիչ), Նորա Իփեքեան-Ազատեան, Աշոտ Զօրեան եւ Սիմոն Սամսոնեան:

 
 

ԱԶԳ ՕՐԱԹԵՐԹ - ՄՇԱԿՈՒՅԹ #5, 23-03-2013


© AZG Daily & MV, 2009, 2011, 2012, 2013 ver. 1.4
ARMINCO Global Telecommunications Геноцид армян Analitika.at.ua.