AZG Daily #38, 13-10-2017

ԱԶԳ-Ը ԱՌԱՋԱՐԿՈՒՄ Է ԳՐԱՀՐԱՏԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

ՀԱՅՈՑ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ 100-րդ ՏԱՐԵԼԻՑ

Armenian Genocide

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹԻ ՆՈՐ ՀԵՌԱԽՈՍԱՀԱՄԱՐՆԵՐՆ ԵՆ

ԱԶԴԱԳԻՐ

 RSS | WAP | FACEBOOK | PDF | PDF-Culture    
ԳԼԽԱՎՈՐ | ՄՇԱԿՈՒՅԹ | ԸՆՏՐԱՆԻ | ՄԵՐ ՄԱՍԻՆ | ՈՐՈՆՈՒՄ | ԱՐԽԻՎ | ԹԵՄԱ
ՀԵՂԻՆԱԿՆԵՐ | ԾԱՂՐԱՆԿԱՐՆԵՐ
ՀԱՅԵՐԵՆԸ ԱՓԻ ՄԵՋ` ԶՐՈՒՅՑ 16. ԱԴԱՄԻ ԿՈՂԸ
ԲԱԺԱՆՈՐԴԱԳՐՎԵՔ «ԱԶԳ»ԻՆ
ԼՈՒՅՍ Է ՏԵՍԵԼ "ԱԶԳ-ՄՇԱԿՈՒՅԹ" ՀԱՎԵԼՎԱԾԻ ՀԵՐԹԱԿԱՆ ՀԱՄԱՐԸ
#001, 2017-01-13 > #002, 2017-01-20 > #003, 2017-01-27 > #004, 2017-02-03

ԱԶԳ ՕՐԱԹԵՐԹ - ՄՇԱԿՈՒՅԹ #2, 20-01-2017



ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑ

Տեղադրվել է` 2017-01-19 22:32:51 (GMT +04:00)


Ընթերցված է` 4757, Տպվել է` 33, Ուղարկվել է էլ.փոստով` 0

ՇԱՀԷ ՔԵՇԻՇԵԱՆ. ԿԱՄՔ ԵՒ ՅԱՋՈՂՈՒԹԻՒՆ

Զրոյցը վարեց ՅԱԿՈԲ ՄԻՔԱՅԷԼԵԱՆԸ

Շահէ Քեշիշեանը հալէպահայ տաղանդաւոր երիտասարդ մըն է, որ Հայրենիքի մէջ երաժշտական իր ուղին հարթելովՙ այսօր ճանաչում գտած է եւ գնահատուած հայրենի ժողովուրդին կողմէ, յատկապէս իր ղեկավարած «Ովսաննա» երգչախումբով եւ «Զանգակներ» նուագախումբով: Շահէի նպատակասլաց ճամբան հեշտ չէ եղած, սակայն իր անբեկանելի կամքի ոյժով յաղթահարած է բոլոր դժուարութիւններն ու արժանացած ոչ միայն ունկնդիր հասարակութեան սիրոյն, այլեւ ՀՀ նախագահական «Մովսէս Խորենացի» մետալին: Շահէ Քեշիշեանը Հայաստանի երաժշտութեան ոլորտին մէջ յաջողած սփիւռքահայու ցայտուն օրինակ մըն է:

Զինք ընթերցողներուն ներկայացնելու համար ունեցայ հետեւեալ հարցազրոյցը:

- Ես ձեզ կը ճանչնամ Հալէպէն եւ գիտեմ, թէ ինչպիսի պայմաններու մէջ եւ ինչպիսի դժուարութիւններ յաղթահարելով հասաք այնտեղ, ուր կը փափաքէիք հասնիլ, արդ կ՛ուզեմ ձեզ ծանօթացնել նաեւ մեր ընթերցողներուն:

Հալէպի մէջ այլ մասնագիտութեամբ կը զբաղէիք, ի՞նչը մղեց ձեզ հետեւելու երաժշտութեան:

- Մանկուց միշտ եղեր եմ շատ երաժշտասէր, մեր տան մթնոլորտը երաժշտական էր, հայրս թեեւ փաստաբան էր, բայց միեւնոյն ժամանակ ինքնուս ջութակահար, մայրս նոյնպէս ունեցեր է շատ լաւ երաժշտական տուեալներ, շատ գեղեցիկ ձայն, նա նոյնպէս զրկուելով երաժշտական կրթութիւն ստանալու հնարաւորութենէ, ինքնուս սորվեր է աքորտէոն նուագել, առանց նոյնիսկ նոթա իմանալու, ունի գեղեցիկ ձայն եւ շատ գեղեցիկ կ՛երգէ: Այս ցեղական տեսակը նաեւ իր շարունակութիւնը գտեր է քրոջս եւ յատկապէս իր զաւակներուն մէջ, նաեւ նկատելի է արդէն իմ փոքրիկ աղջնակիս մօտ:

Այսքանին գումարածՙ ես ամբողջ կեանքս անցուցեր եմ եկեղեցւոյ մէջ, ուր կրթուեր եմ եւ ուր ձեւաւորուեր է երաժշտական ճաշակս:

Յետագային, երիտասարդ տարիներուս, միշտ ներգրաւուեր եմ Հալէպի միութենական մշակութային կեանքին, որտեղ յաճախ բախտ վիճակուեր է հանդիպելու հալէպահայ եւ հայրենի մասնագէտ երաժիշտներու, եւ իւրաքանչիւր հանդիպումէ ետք մէջս աւելի խորացեր է ցանկութիւնս մասնագիտանալու երաժշտութեան մէջ: Դպրոցական տարիներուն արդէն որոշեր էի մեկնիլ հայրենիք եւ ուսանիլ երկու մասնագիտութիւնՙ համակարգչային ծրագրաւորում եւ միաժամանակ հետեւիլ երաժշտական դասերու: Դպրոցս աւարտեցի 1988-ին, երբ արդէն Արցախեան պատերազմը սկսեր էր, Հայաստանը կ՛ապրէր «ցուրտ ու մութ» տարիներու ճգնաժամը, պայմանները անբարենպաստ, առաւել եւս մեր ընտանեկան պայմաններն էին շատ ծանր, հայրս անկողնային հիւանդ, յետոյ ալ շատ վաղաժամ մահացաւ, մայրս տան միակ աշխատող, իսկ ես տան միակ տղամարդը, որ պարտաւոր էր ոչ թէ ծախսել, այլ եկամուտ բերել, իսկ այդ հնարաւոր էր միայն Հալէպ մնալով եւ ուսումն ու աշխատանքը համատեղելով: Այնպէս ալ եղաւ, ես մնացի Հալէպ եւ ընդունուեցայ Հալէպի պետական համալսարան համակարգչային ծրագրաւորման բաժին: Ուսումս աւարտեցի, բայց երաժշտութեան սէրս շարունակեց գերել զիս, ալ չդիմացայ եւ որոշեցի վերջ տալ երազներով ապրելուն եւ անցնիլ իրականութեան, որը ես պիտի կերտեմ եւ ոչ թէ նստած թախտինՙ սպասեմ ինչ որ հրաշքի եւ կամ երբեւէ ափսոսամ, որ «բախտ»ը չունեցայ երազանքս իրականացնելու: Այդպէս ալ ըրի, օր մը որոշեցի եւ եկայ ընդունուեցայ Կոմիտասի անուան պետական կոնսերվատորիա:

- Ե՞րբ եւ ինչպէ՞ս Հայաստան եկաք եւ ի՞նչ մարզի մէջ մասնագիտացաք:

- Ինչպէս արդէն նշեցի, օր մը, երբ արդէն ուսումս աւարտած, նոյնիսկ աշխատանքային մի քանի տարիներու փորձ եւ համբաւ ձեռք բերած, 29 տարեկան հասակիս որոշեցի ամէն ինչ թողնել եւ կեանքս ամբողջովին փոխել: Հիմա որ կը յիշեմ, կ՛ապշիմ համարձակութեանս վրայ, բայց երբեք չեմ զղջացած, նոյնիսկ կը կարծեմ, թէ կեանքիս լաւ անկիւնադարձն էր:

Ի վերջոյ եկայ Հայաստան, մասնակցեցայ Երեւանի Կոմիտասի անուած պետական կոնսերվատորիայի ընդունելութեան քննութիւններուն եւ փայլուն արդիւնքներով ընդունուեցայ դասական մեներգեցողութեան բաժին: Յաջողոթիւններս ապշեցուցիչ էին, իսկ ժամանակի ընթացքին ախորժակս աւելի ու աւելի կը բացուէր, արդէն երգեցողութիւնն ալ չէր բաւարարէր զիս. կ՛ուզէի նաեւ երգեցնել ուրիշները: Եւ քանի որ փայլուն եւ գերազանցիկ ուսանող էի, իսկ այն ժամանակ օրենքը այդպիսիներուն կը թոյլատրէր երկրորդ մասնագիտութիւն եւս համատեղել, զուգահեռաբար ընդունուեցայ խմբավարական բաժին, որ նոյնպէս աւարտեցի:

- Ինչպէ՞ս մտաք աշխատանքի ասպարէզ, դժուար չէ՞ր, երբ Հայաստան մեծ թիւով մասնագէտներ ունի երաժշտութեան մարզին մէջ: Ի՞նչ պայմաններու մէջ անկախացաք եւ ձեր անհատական երգչախումբը կազմեցիք:

- Դեռ ուսանող ժամանակ, բացի փայլուն եւ աչքառու ուսանող ըլլալէ, նաեւ տարիքով եւ հետեւաբար հասունութեամբ կը գերազանցէի իմ համադասարանցիներս, յաճախ կը հրաւիրուէի տարբեր առիթներով տարբեր խումբերու հետ համագործակցելու, այդպիսով ձեռք բերելով նաեւ ճանաչում, մինչեւ որ, 2005-ին, դեռ աւարտական դասարան, ինծի զանգեց հոգեւորական մը, որ այն ժամանակ Նորավանքի հովիւն էր, եւ առաջարկեց ստեղծել երգչախումբ, որ կը սպասարկէ վանքի եկեղեցիներուն երգեցողութեան: Առաջարկը շատ պատասխանատու էր, բայց եւ այնպէս աւելի քան գայթակղիչ, եւ ես համաձայնեցայ, թէեւ առաջարկը տակաւին նուիրուածութեան ոլորտին կը պատկանէր, քանի որ չկար որեւէ հովանաւոր եւ կամ որեւէ նիւթական վարձատրութիւն: Հաւաքեցի շրջապատիս լաւագոյն եւ նուիրեալ երաժիշտներէ բաղկացած խումբ մը եւ սկսանք ամէն կիրակի երթալ Նորավանք եւ կատարել պատարագի երգեցողութիւն, բայց, ցաւօք, ատիկա տեւեց ընդամէնը մէկ ամիս. հայր սուրբը ճանապարհային վթարով մահացաւ, իսկ վանքն ու երգչախումբը մնացին անտէր: Բայց մինչ այդ արդէն լաւ ճանաչում ձեռք բերեր էի նաեւ կրօնական դասի մօտ, եւ օր մը ինծի առաջարկուեցաւ գլխաւորել ու ղեկավարել Արարատեան հայրապետական թեմին պատկանող ԶԱՆԳԿԱՆԵՐ խումբը, որ գոյութիւն ունենալու հանգրուանին էր, բայց դեռ չէր ձեւաւորուած. այդ օրը մեկնարկն էր իմ հայաստանեան երաժշտական գործունէութեանս:

Յետագային, երբ սուրիական պատերազմի «պատճարով» վերջնականապէս Երեւան հաստատուցեայ, առաջին աշխատանքս եղաւ Բարսեղ Կանաչեանի անուան արուեստի դպրոցի խմբավարութիւնը, քանի որ տնօրէնը մեր ԶԱՆԳԱԿՆԵՐ խումբը լաւ կը ճանչնար եւ անձամբ իմ նկատմամբ մեծ համարում ունէր, հրաւիրեց աշխատանքի, այդ եղաւ աշխատանքային դաշտ մտնելու մեկնարկս, որմէ ետք ընդունուեցայ հանրայայտ խմբավար Յովհաննէս Չեքիճեանի ղեկավարած Հայաստանի ազգային ակադեմական երգչախումբ: Իսկ 2013-ին ինծի բախտ վիճակուեցաւ նաեւ ստեղծել ՈՎՍԱՆՆԱ կանացի երգչախումբը, որով արդէն ունեցեր ենք բազմաթիւ համերգներՙ երբեմն նոյնիսկ արական կազմի հետ համատեղ:

- Խօսեցէք «Զանգակներ» խումբին մասին, որպէս առաջինը Հայաստանի մէջ. ինչպէ՞ս ծագեցաւ գաղափարը, ինչպէ՞ս կազմեցիք խումբը, ո՞վ ֆինանսաւորեց:

- 2005-ի ամռան համերգներով Հայաստան այցելութեան եկան ԱՄՆ-ի Արեւելեան թեմի «Նարեկեան Զանգակներ» զանգակներու խումբը, իրենց համերգներու աւարտին սեփական գործիքները նուիրելով Արարատեան հայրապետական թեմին, առաջարկելով նմանատիպ խումբ մըն ալ ստեղծել Հայաստանի մէջ: Այդ բոլորէն ես տեղեակ չեմ եղած, ոչ ալ լսեր եմ այդ խումբին ելոյթները, բայց օր մը զանգեց իմ համադասարանցիներէս մէկը, որ ներկայ գտնուեր էր զանգակներու այդ խումբին ելոյթներուն եւ ինծի առաջարկեց ղեկավարել նոր ստեղծուող ԶԱՆԳԱԿՆԵՐ խումբը: Սկիզբը փորձեցի մերժել քանի որ անծանոթ գործիքներ էին եւ ես ընհանրապէս պատկերացում չունէի, թէ ինչ կարելի էր ընել, բայց յետոյ պնդումներուն տեղի տուի եւ անցանք աշխատանքի, որը շատ հետաքրքրական եւ հաճելի է բոլորիս համար: Գործիքները շատ գերող եւ գեղեցիկ հնչողութիւն ունին, որով կարելի է անվերջ հիանալ եւ հիացնել:

Խումբը շնորհիւ իր իւրատեսակ ըլլալունՙ շուտով մեծ ճանաչում ունեցաւ, միշտ արժանանալով հանդիսատեսի հիացմունքին, եւ այդ ալ հիմնական պատճառ եղաւ իմ անձնական ճանաչմանը հայաստանեան երաժշտական ասպարէզի մեծերուն կողմէ, նաեւ գլխաւոր պատճառ յետագային Հալէպ վերդարձէս ետք նորէն եւ վերջնականապէս Երեւան տեղափոխուելու իմ ցանկութեանս:

- Ինչպէ՞ս կ՛ընդունի ձեր աշխատանքը հայրենի դժուարահաճ ունկնդիր- հանդիսատեսը:

- Դժուարահաճ հանդիսատեսը օգտակար է այնքանով, որ քեզի կը ստիպէ անընդհատ աշխատիլ եւ բարելաւել ինքդ քեզ: Բացի այդՙ դժուարահաճութիւնը ամենեւին ալ անարդարութիւն չէ, այսինքն եթէ դուն արժանի ես դրական գնահատականի, այդ ալ կը ստանաս, իսկ եթէ անտաղանդ ես եւ անարժան, աւելի լաւ է ուրիշ գործով զբաղիս: Փառք Աստուծոյ, երբեւէ որեւէ խնդիր չեմ ունեցած, ընդհակառակըՙ միշտ ալ արժանացեր եմ քաջալերանքի եւ բարձր գնահատականի: Կայ նաեւ հրաշք մէկ հանգամանք, որուն անունն է ԶԱՆԳԱԿՆԵՐ, եւ հանդիսանալով այդպիսի «հիասքանչ եւ իւրօրինակ» խումբի ղեկավար, մարդիկ յատուկ ակնածանքով կ՛ընդունին զիս:

- Ձեր նախասիրութիւնը հայ դասակա՞ն երաժշտութիւնն է, հոգեւոր-եկեղեցակա՞ն, ժողովրդակա՞ն...

- Բնականաբար «Հոգեւոր»ը, բայց ոչ բառին բուն իմաստով. ինծի համար հոգեւոր է որեւէ բարի եւ լուսաւոր երաժշտութիւն, ըլլայ դասական, ըլլայ էստրադային, POP, Jazz... երաժշտութեան մէջ ես կը փնտռեմ լոյս, Աստուծոյ ներկայութիւն, սէր...

Բնականաբար եւ բարեբախտաբար հայկական երաժշտութիւնը իր երկու ճիւղերովՙ թէ՛ հոգեւոր եւ թէ՛ աշխարհիկ, իր մէջ էապէս կը պարունակէ այդ լոյսը, բայց միաժամանակ պէտք չէ խխունջի նման ապրիլ եւ սահմանափակուիլ միայն հայկականով, պէտք է բացուիլ եւ ճաշակել ամէն ինչ, ընդունիլ բոլորին, լուսաւորուիլ բոլորին սփռած լոյսէն, բայց ինչ խօսք, սրտին մօտիկ եւ հարազատ կը մնայ բնականաբար միայն ու միայն քու սեփականդ, իսկ մեր սեփականը պարզապէս հրաշալի է ոչ միայն մեր կարծիքով, այլեւ օտարներու վկայութեամբ, երբ օտարազգի երաժիշտներ կը լսեն ԿՈՄԻՏԱՍ, նոյնիսկ չիմանալով Հայաստանի տեղը համաշխարհային քարտէզի վրայ, կը սիրահարուին մեր մշակոյթին, եւ սա բաւարար է, որպէսզի բացի ազգասիրութենէ մղուածՙ նաեւ առարկայականօրէն սիրել մերը:

 
 

ԱԶԳ ՕՐԱԹԵՐԹ - ՄՇԱԿՈՒՅԹ #2, 20-01-2017


© AZG Daily & MV, 2009, 2011, 2012, 2013 ver. 1.4
ARMINCO Global Telecommunications Геноцид армян Analitika.at.ua.