RSS | FACEBOOK | NLA
ԼՐԱՀՈՍ | ԳԼԽԱՎՈՐ | ՄՇԱԿՈՒՅԹ | ԸՆՏՐԱՆԻ | ՈՐՈՆՈՒՄ | ԱՐԽԻՎ | ԹԵՄԱ | ՀԵՂԻՆԱԿՆԵՐ


«ԱԶԳ» ՇԱԲԱԹԱԹԵՐԹԻ ԸՆԹԵՐՑՈՂՆԵՐԻՆ: Մայիսի 28-ի տոնի առիթով արձակուրդի մեջ գտնվելու պատճառով «Տիգրան Մեծ» տպագրատունը հինգշաբթի օրը չաշխատեց։ Հետեւաբար թերթի հերթական համարը բացառաբար լույս կտեսնի շաբաթ առավոտյան։ Ընթերցողներին սպասում է բովանդակալից համար, որտեղ հաճելի ընթերցանության համար իրենց նյութերը կառաջարկեն Երվանդ Ազատյանը, Անահիտ Հովսեփյանը, Նաիր Յանը, Արեւիկ Քեշիշյանը, Հակոբ Ծուլիկյանը, Արծվի Բախչինյանը, Սուրեն Սարգսյանը, Արմեն Մանվելյանը, Մանուկ Արամյանը, Ռաֆիկ Հովհաննիսյանը, Հակոբ Միքայելյանը, Գեւորգ Գյուլումյանը, Հակոբ Ավետիքյանը եւ ուրիշներ՝ գլխավորությամբ Սուքիաս Թորոսյան-Toto-ի։

ԼՐԱՀՈՍ    |    «ԱԶԳ»-Ի ՎԵՐՋԻՆ ՀԱՄԱՐԸ
#016, 2019-04-26 > #017, 2019-05-03 > #018, 2019-05-09 > #019, 2019-05-17 > #020, 2019-05-24

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ #18, 09-05-2019



ՎԵՐԼՈՒԾԱԿԱՆ

Տեղադրվել է` 2019-05-09 03:38:21 (GMT +04:00)


Ընթերցված է` 3267, Տպվել է` 233, Ուղարկվել է էլ.փոստով` 0

ՀԱՅԱՍՏԱՆԸՙ ՆՈՐՕՐՅԱ ԻՍՐԱՅԵ՞Լ

ՌՈՒԲԵՆ ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆ, Մոսկվա

Դիվանագետ Միքայել Մինասյանիՙ ռուսաստանյան հեղինակավոր «Նեզավիսիմայա գազետայում»» հրապարակված հոդվածը «Երկու պետությունՙ մեկ նպատակ»» վերնագրով, դատելով արձագանքներից, արժանացավ ռուսահայերի հավանությանը: Հայտնի փաստ էՙ ռուսահայերը ռուսասեր են, ու առավել եւս համոզված են, որ հատկապես պատմական ներկա փուլում Ղարաբաղի խնդրով հանգուցված Հայաստանի առջեւ հառնող մարտահրավերների լուծման ասպարեզի գլխավոր դերակատարը հենց Ռուսաստանն է: Բնականաբար, եղան նաեւ անհամակիր արձագանքներՙ տպավորություն է ստեղծվում, որ թողարկիչ խմբագիրն ու սրբագրողը հոդվածը թողարկելիս հարբած են եղել:

Մինասյանի հոդվածը կարելի է համարել բարի մտադրությունների շարադրանքՙ որ պետք է առավելագույնս զարգացնել ռուս-հայկական հարաբերությունները հօգուտ երկու պետությունների ու ժողովուրդների: Սակայն չեն տրված այդ զարգացումների, այսպես ասած, մեխանիզմները: Դիվանագետ հոդվածագրի խոհերի ու մտահոգությունների հիմնական առարկան Հայաստանի ազգային-պետական շահերն են:

Եվ հենց այստեղ անկարելի է դառնում խուսափել թերեւս ոչ նրբանկատ մի գայթակղությունիցՙ Սերժ Սարգսյանի հետ նրա ունեցած բարեկամական կապի մատնանշումիցՙ Մինասյանի հայաստանասիրության զգացումի անկեղծության որակավորման տեսանկյունից: Ստացվում է, որ պիտի զրկվես իշխանությունից անմնացորդ հայրենասեր դառնալու համար: Հայրենյաց երկրի ցավերով տառապող Մինասյանը երբեւէ գոնե շշնջացե՞լ է աներոջ ականջին, թե ա՛յ պատվելի Սերժ Ազատիչ, ա~խր քո կառավարած այս կոռուպցիոն-թալանչիական ցինիկ համակարգով դու պարզապես քայքայում-այլասերում ես երկիրը, զրկում նրան հեռանկարից:

Ի դեպ, արտառոց մի երեւույթ է նկատվում այս օրերին հայոց լրատվամիջոցներում: Հանրապետականները, այդ թվում նաեւ նրա եռանդուն կինարմատնները, մեկ մարդու պես Փաշինյանին հրապարակավ բռնում են բազմաթիվ ստերի մեջ, հատկապես... փողոցային երթեւեկության կանոնների հարցում: Բայց նրանք կատարյալ մոռացության են մատնում իրենց կուսակցական ղեկավարի ազգամասշտաբ ստախոսությունը սահմանադրական նոր կոստյումը չհագնելու վերաբերյալ:

Սակայն դառնանք Մինասյանի հոդվածին: Անչափ գեղեցիկ ու պատկերավոր է դրա եզրափակիչ հատվածը, երբ հեղինակը հույս է հայտնում, որ փոխադարձ վստահության, սառնասրտության, սեփական երկրի շահերի պրագմատիկ գնահատման ու դրանց իրականացման պայմաններում կարելի է հասնել այնպիսի դաշնակցային մոդելի ստեղծմանը, ինչը կհիշեցնի արդեն տասնամյակներ գործող ԱՄՆ-Իսրայել փոխհարաբերությունների հաջող օրինակը:

Իհարկե իրավացի է Մինասյանը, երբ Հայաստանի ապագան տեսնում է ռուս-հայկական բազմակողմ համագործակցության զարգացման մեջ, դուր է գալիս այս գաղափարը հայաստանցիներին, թե՞ ոչ: Սա անողոք քաղաքական իրողություն է:

Ուրիշ հարց է, թե կկարողանա՞ Հայաստանը այդ հարաբերությունները բարձրացնել, թեկուզեւ համեմատական կարգով, ամերիկա-իսրայելական «մոդելի»» մակարդակին: Բայց ի՞նչու Հայաստանը, եւ ոչ թե Ռուսաստանը: Եվ այստեղ է հառնում Իսրայելի օրինակը:

Անշուշտ իրավացի է Հակոբ Ավետիքյանը իր տարակուսալից հարցադրումովՙ դեռ հարց է, թե ամերիկա-իսրայելական հարաբերություններում ավելի շատ ով է ում հրամայումՙ Ամերիկանՙ Իսրայելի՞ն, թե՞ հակառակը: Պեղելով թեմային նվիրված բազում հրապարակումներ, գալիս ես այն հետեւությանը, որ փոքրիկ Իսրայելը, հենվելով իր հզորագույն սփյուռքի վրա, այնուամենայնիվ կարողացել ու կարողանում է մեծ Ամերիկային ծառայեցնել իր ազգային շահերին: Թերեւս միայն հրեաները կարող են հասնել նման աննախադեպ հաջողության: Եվ այդ այն դեպքում, երբ ԱՄՆ-ի ղեկավարների զգալի մասը առանձնապես աչքի չի ընկել հրեասիրությամբ: Այս կարգի վերջին նախագահը, ինչպես ռուսներն էին սրամտում, Բարաք Հուսեյնովիչ Օբաման էր (ընդգծվում էր հայրանունը): Ուժեղ նոր Հրեաստան ստեղծել են հրեաները, եւ ոչ թե ամերիկացիները: Հրեաներին պատիվ է բերում, որ նրանք իմաստուն կերպով ու գերպրագմատիկորեն օգտագործել են Ամերիկային: Ոչ թե Ռուսաստանը պիտի շահագրգռված լինի դաշնակից Հայաստանի հզորացմամբ, այլ մենք: Ծանոթանում ես Իսրայելում ատոմային ռումբի ստեղծման պատմությանը եւ ապշում, թե Իսրայելի ղեկավարները, սփյուռքահրեությունը, հետախուզական հանրությունները ի~նչ մեթոդներով են Արեւմուտքում ձեռք բերել միջուկային տեխնոլոգիաները, հարստացված ուրանը եւ այլն: Նույնիսկ չեն խորշել «գողությունից»: Առաջին հերթին իրենց գրպանի մասին մտածող Հայաստանի ղեկավարները, այդ թվում նաեւ Մինասյանի բարեկամը, համագործակցելով դաշնակից Ռուսաստանի հետ, կարո՞ղ էին ռուսների օգնությամբ թե միջոցով Հայաստանում զարգացնել գոնե ռազմական արդյունաբերությունը:

Հրեական թեման անսպառ է: Հատկապես ռուս նացիոնալիստական մամուլում: Մեր օրերում վերլուծումների առարկան Ուկրաինայի իրադարձություններն են: Նախագահի մոտ չորս տասնյակ թեկնածուները ընտրապայքարում կռվեցին, գզեցին-անպատվեցին իրար եւ ի վերջո եզրափակիչ դուրս բերեցին երկու հրեայի, ընդ որում վերջնափուլում կիսահրեային հաղթեց զտարյուն հրեան, որն ուկրաիներեն մարդավարի խոսել էլ չգիտե: Թեեւ դա նրան չխանգարեց վերածվելու իսկական ուկրաինացուՙ Վոլոդիմիր Զելենսկի: Ահա եւ, ռուս նացիոնալիստների կարծիքով, նոր փուլ կթեւակոխի Ուկրաինայի հրեացման ծրագիրը: Լայն թափ կստանա Ղրիմի հրեացման վաղեմի նպատակի իրագործումը: Իսկ կիսահրեա Վլադիմիր Ժիրինովսկու կարծիքով (եւ ոչ միայն նրա), հրեաները իսլամացվող Եվրոպայից կսկսեն զանգվածաբար արտագաղթել ոչ թե Իսրայել կամ Ամերիկա, այլ Ռուսաստան: Նրանք արդեն վաղուց, շատ վաղուց են փափագում «տեր կանգնել» Ռուսաստանին:

 
 

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ #18, 09-05-2019

Հայկական էկեկտրոնային գրքերի և աուդիոգրքերի ամենամեծ թվային գրադարան

ԱԶԳ-Ը ԱՌԱՋԱՐԿՈՒՄ Է ԳՐԱՀՐԱՏԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

ԱԶԴԱԳԻՐ