RSS | FACEBOOK | ISSUU | NLA
ԳԼԽԱՎՈՐ | ՄՇԱԿՈՒՅԹ | ԸՆՏՐԱՆԻ | ՄԵՐ ՄԱՍԻՆ | ՈՐՈՆՈՒՄ | ԱՐԽԻՎ | ԹԵՄԱ | ՀԵՂԻՆԱԿՆԵՐ
ՄԵՐ ԸՆԹԵՐՑՈՂՆԵՐԻՆ

«ԱԶԳ»ի խմբագրությունը ողջունում է իր բոլոր ընթերցողներին՝ Հայաստանում, թե Սփյուռքում։ Եվ երկու շաբաթ տեւած պարապուրդից հետո հայտնում, որ մեր թերթը անցնում է բացառապես համացանցային տիրույթ՝ առցանց (on-line) ռեժիմի, ներկա դժվարին օրերին կրկին լինելու իր ընթերցողների հետ՝ տեղական, տարածաշրջանային ու համաշխարհային լրատվությամբ, քաղաքական, սոցիալական ու մշակութային նորություններով, կարծիքների ու տեսակետների մատուցմամբ։ Մեր թղթակիցները ոչ միայն Հայաստանից, այլեւ Մոսկվայից, Գերմանիայից, Չեխիայից, Բելգիայից, Լիբանանից, Միացյալ Նահանգներից, Կանադայից եւ այլ վայրերից տեղյակ կպահեն ձեզ կորոնավիրուսի համավարակի հետեւանքների, դրա դեմ պայքարի միջոցների ու կերպերի մասին։ Հետեւեք www.azg.am կայք-էջին, մեր լուրերին, մեր տարաբնույթ նյութերին, գրեք մեզ։
#001, 2020-01-10 > #002, 2020-01-17 > #003, 2020-01-24

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ #1, 10-01-2020



ՀԵՏՏՈՆԱԿԱՆ

Տեղադրվել է` 2020-01-09 23:23:49 (GMT +04:00)


Ընթերցված է` 3869, Տպվել է` 162, Ուղարկվել է էլ.փոստով` 0

ՀԱՅ ԿԻՆԸ ԵՐԲԵՔ ՉԻ ՀԱՆՁՆՎՈՒՄ

ՆԱՐԻՆԵ ԱԲԳԱՐՅԱՆ

Զեին խոստացել էի իր լակական (դաղստանյան ժողովուրդ - ծան. թարգմ.) տուն գնալՙ ճիշտ պատրաստած մի կաթսա հայկական տոլմայով: Զեն չառարկեց: Նա առհասարակ հայերի հետ չի վիճումՙ փոքրուց գիտի, որ անիմաստ է եւ էներգիա սպառող: Ինչպես այն անեկդոտումՙ ավելի հեշտ է տալ: Դրա համար իմաստուն Զեն խոհեմաբար համաձայնվեց: Ես միս գնեցի: Բծախնդրորեն խաղողի տերեւներ ընտրեցի: Ձմեռային լցոնը փաթաթեցիՙ տավարի միս եւ դմակ: Ավելացրի սոխ, ճիշտ կանաչիներ, մի բուռ բրինձ, աղ-պղպեղ: Մանրակրկիտ կերպով խառնեցի: Վարպետորեն փաթաթեցի, բացառապեսՙ փոքր, երկու կծելու չափի կոկիկ քառակուսիկներ (խոշոր փաթաթած տոլման խայտառակություն է ընտանիքի եւ նզովքՙ ցեղի համար): Կաթսայի հատակին դրեցի մեծ ծուծոսկր, դրա վրա խիտ շարքերով շարեցի տոլման, սեղմեցի շրջած ափսեով, վրան ջուր լցրեցի այնպես, որ մի սանտիմետր ծածկի:

Միջին բարձրության կրակի վրա դրեցի, հենց եռաց, իջեցրիՙ խոհեմաբար, առանց ծայրահեղության մեջ ընկնելուՙ թույլ տալով ուտեստին եփվել:

- Ողջ դմակը ուզբեկներն են գնել,- վստահեցնող շշուկով առավոտյան հայտնեց մսի կրպակի վաճառողըՙ ինձ ավանդելով վերջին կտորը:

- Այսի՞նքնՙ ուզբեկները,- ասացի եսՙ ուզբեկ ազգի համար վիրավորվելով:

- Ես լավ իմաստով ի նկատի ունեի,- վաճառողն իր հերթին վիրավորվեց:

- Ուրեմնՙ լավ,- նահանջեցի ես:

Դմակը քիչ էր, ընդամենը հարյուր գրամՙ երկու կիլոգրամ մսին: Եվ եսՙ հայկական խոհանոցի վետերանս, հապճեպորեն որոշեցի, որ այդպես էլ կանցնի: Չանցավ: Ճիշտ տոլման պետք է լինի հյութալի, փափուկ, թույլ թթվային կողմնակի համով: Լցոնել սխտոր-մածունով, ուտել խրթխրթան սպիտակ հացով, հետը թթի օղի խմելով: Եվ մտածել հավերժի մասին: Իսկ իմ սարքածը սատանան գիտիՙ ինչ էր: Չորոտ, անհասկանալի, ոչ համոզիչ ուտեստ, իսկական խայտառակություն եւ նզովքՙ ընտանիքին: Դրանով ոչ թե հավերժի, այլ րոպեականի մասին չես ուզում մտածել: Թողեցի հովանա եւ չափաբաժիններով սառեցրի: Նման խայտառակությունով ո՛չ ընկերներիս, ո՛չ թշնամիներիս չեմ կերակրի: Մենակս կուտեմՙ առանց սխտոր-մածունի եւ թթի օղու, որպես պատիժ: Մեղայական հաղորդագրություն գրեցի Զեին: Նա, թեթեւացած արտաշնչելով, մխիթարական պատասխանեց: Ձեզ ճշմարիտ եմ ասումՙ լակ կինն ի ծնե դիվանագետ էՙ երբեք չի առարկի եւ միշտ պատվով դուրս կգա:

Հաջորդ օրը, ոչ այլ ինչից, քան ապրումներից, ամբարներումս ինչքան փսլինք ունեիՙ կախել էի: Պառկեցի քնելուՙ ծածկվելով նոթբուքով, գրքերով եւ դեղերով ու պատրաստվեցի հիվանդանալ: Բայց ուր էր թե: Զանգեցին բանկից եւ ասացին, որ իրենց խիստ անհրաժեշտ է իմ ստորագրությունը: Գլուխս պրծացնելու ձեւ չունեի ՙ փաթաթվեցի շարֆով, տաք բաճկոնս քաշեցի վրաս, տնից դուրս սողացի: Մետրոյում գլխով լռվել էի արգելադռնակի մեջ: Ուզո՞ւմ եք իմանալՙ ինչպես եղավպատասխանում եմ: Անցնում էի արգելադռնակով, պայուսակս ընկավ, կռացա, որ վերցնեմ, պլաստիկե դռներն իրար վրա գալովՙ պինդ սեղմեցին պարանոցս: Մինչ դրանք ինձ պահում էին, զգացի անփոխանցելի զգացողությունների ողջ փունջըՙ սարսափից եւ գետնի տակն անցնելու ցանկությունից մինչեւ անհեթեթ ուրախությունը: Ակնթարթորեն հիշեցի «Դե՛, սպասի՛ր» մուլտֆիլմի տեսարանը, որտեղ գայլը գլխով լռվում է տրոլեյբուսի դռների արանքում եւ ստիպված է վազելՙ ցատկելով անցնող մեքենաների վրայով: Ինչ-որ կերպ ազատվելով հեռացաՙ աչքերս թաքցնելով եւ ձեւացնելով, որ դա իսկի էլ ես չէի, այլ ինչ-որ ուրիշ մի մորաքույր: Պարանոցս ցավում էր, ինչպես կախվելու անհաջող փորձից հետո: Մի քիչ մտածելովՙ այսպիսի վիճակն անվանեցի «կախաղանի համախտանիշ»: Այս ստեղծագործ մտքով Դարվինի մրցանակին էլ կարելի է արժանանալ:

Վերադարձա տուն, մտա ննջազգեստիս մեջ, մինչ պառկելս մանրամասն զննեցի ինձ հայելու մեջՙ չարախնդալով գնահատելով անհաղորդելի գեղեցկությունսՙ չսանրած մազերս, արցունքոտվող նապաստակի աչքերս, ուռած քիթս: Փաթաթվեցի վերմակի մեջ, մտա Ֆեյսբուք: Իսկ այնտեղ մայրս գրել է, որ շտապ պատրաստվում է ամանորյա գնումներ կատարել: Եվ կախ էր տվել իր «շտապ հավաքած» լուսանկարըՙ գեղեցիկ մազերով եւ դիմահարդարմամբ, փիրուզագույն ականջօղերով եւ նույներանգ զգեստով: Լուսանկարով հիանալովՙ հոգոցով վեր կացա ու գնացի լոգարան: Հաղթահարելով ներքին ընդդիմությունսՙ սանրվեցի: Լվացվեցի, դեմքիս քսեցի հակատարիքայի կրեմ: Մի քիչ խորհելուց հետո դիմափոշի արեցի, շուրթերս ներկեցի: Գնացի մսի եւ խաղողի տերեւների հետեւից, որքան հարկավոր էրՙ դմակ գնեցի: Նորից լցոն եմ շաղախելու եւ տոլմա փաթաթելու:

Ճշմարիտ եմ ասում ձեզՙ հայ կինը երբեք չի հանձնվում, եւ առաջին հերթինՙ որովհետեւ նա ունի մայր, որին նա ուզում է, դե գոնե մի քիչ, համապատասխանել:

Ռուսերենից թարգմանեց ԳԵՎՈՐԳ ԱՍԱՏՐՅԱՆԸ

 
 

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ #1, 10-01-2020

AZG Daily #12, 02-04-2020

AZG ONLINE

2020-04-06 12:07:54
Սմարթֆոններ` Քաշաթաղի դպրոցների երեխաներին

Հայկական էկեկտրոնային գրքերի և աուդիոգրքերի ամենամեծ թվային գրադարան

ԱԶԳ-Ը ԱՌԱՋԱՐԿՈՒՄ Է ԳՐԱՀՐԱՏԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

ԱԶԴԱԳԻՐ