RSS | FACEBOOK | NLA
ԼՐԱՀՈՍ | ԳԼԽԱՎՈՐ | ՄՇԱԿՈՒՅԹ | ԸՆՏՐԱՆԻ | ՈՐՈՆՈՒՄ | ԱՐԽԻՎ | ԹԵՄԱ | ՀԵՂԻՆԱԿՆԵՐ


«ԱԶԳ» ՇԱԲԱԹԱԹԵՐԹԻ ԸՆԹԵՐՑՈՂՆԵՐԻՆ. Սիրելի «ԱԶԳ»ականներ, այս օրերի համար ոչ անսպասելի հանգամանքների պատճառով, «ԱԶԳ» շաբաթաթերթի հունիսի 5-ի համարի նյութերը հրապարակվում են վաղը՝ 6 հունիսի առավոտից սովորական՝ azg.am ԼՐԱՀՈՍ հպման տակ, եւ, միաժամանակ, azgonline.am մեր կայքէջերում։ Գումարած թերթում լույս տեսած նյութերի հրապարակվում են նաեւ այլ հոդվածներ ու մեկ հարցազրույց, որոնք տեղի սղության պատճառով դուրս են մնացել թերթի էջերից։ Ապավինում ենք ընթերցողների ներողամտությանը՝ կամքից անկախ պատճառներով պատահած ուշացման համար։ Խմբագրություն

ԼՐԱՀՈՍ    |    «ԱԶԳ»-Ի ՎԵՐՋԻՆ ՀԱՄԱՐԸ
#004, 2020-01-31 > #005, 2020-02-07 > #006, 2020-02-14 > #007, 2020-02-21 > #008, 2020-02-28

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ #6, 14-02-2020



Տեղադրվել է` 2020-02-13 22:25:24 (GMT +04:00)


Ընթերցված է` 1718, Տպվել է` 8, Ուղարկվել է էլ.փոստով` 0

ՄԵՐ ՍԵՐՈՒՆԴԸ ԵՐԵՍ Է ԹԵՔԵԼ ԻՐ ԻՆՔՆՈՒԹՅՈՒՆԻՑ

Գեւորգ ԳՅՈՒԼՈՒՄՅԱՆ

Տասնամայկաներ առաջՙ մինչեւ անցյալ դարավերջը, Երեւանի պետական համալսարանի հումանիտար ֆակուլտետների ուսանողները համալսարանական միջավայրում, այսպես ասած, գիտական ճաշակ, մոտեցում ու հասարակական տրամադրություններ թելադրողներ էին: Նրանց համախմբվածությունն ու պատվախնդրությունը պետության ղեկավարությանը ստիպում էր բազմաթիվ զիջումների (հիմնականում` կրթական, մշակութային) գնալ: Իսկ թե այսօրՙ տասնամյակներ անց, ինչ է կատարվում այդ ֆակուլտետներում, ամենալավը սարսափ ժանրի գրողները կներկայացնեն:

Հիմա այնտնեղ սովորում են ուսանողներ, որոնց մեծ մասն արժանի չէ նստել (սկսած ինձանից) այն աթոռներին, որոնց վրա նստել է այդ պատվախնդիր ու համախմբված սերունդը, սերունդ, որի սրտում «չաթալ օսկոր կար». «այդպիսի սերունդ եղավ, այդպիսի սերունդ դժվար թե կրկնվի»:

Ինչ խոսք, ամեն սերունդ երեւան է բերում նաեւ գաղափարական թափոններ: Օրինակՙ հիշյալ սերնդի գաղափարական թափոններն էին, որ դարավերջին քանդեցին մեր երկիրը, քանդեցին բառի ամենուղիղ իմաստով: Հանուն մասնավորիՙ հողին հավասարեցրին այն ամենը, որի հետք ամբողջինն էր լինելու: Բայց նույն սերունդի ճնշող մեծամասնությունն ավելի հայ գտնվեց, քան միայն հայկական ազգանուն ունեցողները: Նրանք էլ մեր ազգի սերուցքն էին, որ ոչինչ չխնայեցին հանուն հայրենիքի ազատության ու ապահովության:

Իսկ այսօրվա ուսանողը, որ պահապանն ու խնամակալը պետք է լինի հայոց լեզվի ու մշակույթի, կարծեսՙ երես է թեքել եւ լայն առումով, թող ներվի ասել, թքած ունի այդ ամենի վրա, ասել է թեՙ թքած ունի սեփական ինքնության, տեսակի վրա: Նրա աչքի առաջ երկրորդական պլան է մղվում լեզուն ու պատմությունը, բայց ոչ մի լայն արձագանք, ոչ մի խղճմտանք, ոչ մի հարգանքի տուրք այն մարդկանց հիշատակի առաջ, ովքեր այդ ամենը դարերի խորքից մեզ են փոխանցել: Եթե 30-40 տարի առաջ նյութը միջոց էրՙ մշակույթ պահպանելու համար, հիմա, լավագույն դեպքում, մշակույթն է միջոցՙ նյութ ձեռք բերելու համար:

Բոլորը հերթով դիպլոմներ են ստանում, որոնց մեջ, ըստ նախասիրության գրված է` բանասեր, պատմաբան, մանկավարժ, մշակութաբան եւն, բայց նրանցից համարյա ոչ ոք բանասեր կամ պատմաբան չէ, առավել եւս` մանկավարժ: Ահա գալիքի հայագիտության ողջ թշվառությունը... ո՛չ, պերճանք չկա, կա միայն թշվառություն. պերճանքը չհաղթահարեց 2000-ականները:

Իհարկե, այս սերունդ էլ ունի իր սերուցքը, բայց քիչ է, քիչ, տիղմը տարածվել ու գրավել է ամեն բան:

 
 

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ #6, 14-02-2020

Հայկական էկեկտրոնային գրքերի և աուդիոգրքերի ամենամեծ թվային գրադարան

ԱԶԳ-Ը ԱՌԱՋԱՐԿՈՒՄ Է ԳՐԱՀՐԱՏԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

ԱԶԴԱԳԻՐ