RSS | FACEBOOK | NLA
ԼՐԱՀՈՍ | ԳԼԽԱՎՈՐ | ՄՇԱԿՈՒՅԹ | ԸՆՏՐԱՆԻ | ՈՐՈՆՈՒՄ | ԱՐԽԻՎ | ԹԵՄԱ | ՀԵՂԻՆԱԿՆԵՐ


«ԱԶԳ» ՇԱԲԱԹԱԹԵՐԹԻ ԸՆԹԵՐՑՈՂՆԵՐԻՆ. Սիրելի «ԱԶԳ»ականներ, այս օրերի համար ոչ անսպասելի հանգամանքների պատճառով, «ԱԶԳ» շաբաթաթերթի հունիսի 5-ի համարի նյութերը հրապարակվում են վաղը՝ 6 հունիսի առավոտից սովորական՝ azg.am ԼՐԱՀՈՍ հպման տակ, եւ, միաժամանակ, azgonline.am մեր կայքէջերում։ Գումարած թերթում լույս տեսած նյութերի հրապարակվում են նաեւ այլ հոդվածներ ու մեկ հարցազրույց, որոնք տեղի սղության պատճառով դուրս են մնացել թերթի էջերից։ Ապավինում ենք ընթերցողների ներողամտությանը՝ կամքից անկախ պատճառներով պատահած ուշացման համար։ Խմբագրություն

ԼՐԱՀՈՍ    |    «ԱԶԳ»-Ի ՎԵՐՋԻՆ ՀԱՄԱՐԸ
#004, 2020-01-31 > #005, 2020-02-07 > #006, 2020-02-14 > #007, 2020-02-21 > #008, 2020-02-28

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ #6, 14-02-2020



ՏԱՐԱԲՆՈՒՅԹ

Տեղադրվել է` 2020-02-13 22:25:24 (GMT +04:00)


Ընթերցված է` 999, Տպվել է` 6, Ուղարկվել է էլ.փոստով` 0

ԱՆՀԱՅՏ ԲՆԱԳԱՎԱՌՆԵՐԻՑ ՉԽՈՒՍԱՓՈՂ ՀԱՄԱՐՁԱԿ ՀՆԱՐԱԳԵՏԸ

Պատրաստեցՙ ՀԱԿՈԲ ԾՈՒԼԻԿՅԱՆԸ

«Նախօրոք երբեք չեմ մտածել, թե ինչ եմ անելու: Սիրում եմ տեսնել, թե իմ փորձառությունը ինքնահոսի ուր կտանի ինձ: Չեմ վախենում անհայտությունից», հայտարարում է գրաֆիկական դիզայներ Սթիփ Ալթանը: Նա դեմ է այն կարծիքին, թե յուրաքանչյուր հաջողված պատմության ետին կա լավ մշակված ծրագիր: Նա իր ճանապարհը հարթում է համարձակությամբ մուտք գործելով «անհայտ բնագավառներ», ինչպիսին են նորաձեւությունը, գովազդը, կառավարումը (marketing) եւ գեղանկարչությունը: «Umbro», «Nike», «Mitchell & Ness», ինչպես նաեւ սպորտային «NBA, NHL, MLS» ճանաչված մակնիշների ընկերություններին մասնավորապես երիտասարդական հագուստներ մատակարարող «OuterStuff» ընկերությունում աշխատելիս, նա ստեղծել է իր անձնական ապրանքանշանը, որն անվանել է «Rock Beats Paper»: Ի՞նչ ճանապարհ է անցել նա, փորձել են բացահայտել «AGBU Insider» պարբերականի աշխատակիցները, որոնց ակնարկը թարգմանաբար ներկայացնում ենք ստորեւ:

Սթիվ Ալթանը ծնվել է Ստամբուլում ապրող հայկական ընտանիքում: Երեք ամսական է եղել, երբ ծնողները տեղափոխվել են ԱՄՆ եւ հաստատվել Քուինսում (Նյու Յորք): Առաջին հինգ տարիները անցկացրել է Սանիսայդում, որ այդ ժամանակ հայ ներգաղթյալների կենտրոնն է համարվել: «Ես շրջապատված էի «հորեղբայրներով եւ մորաքույրերով», որոնք ապրում էին այգու հանդիպակաց կողմում: Այգին մեր բոլորի հանդիպման վայրն էր», հիշում է նա:

Այսպես է, որ հայկական ինքնությունը ձեւավորվել է պատանու կյանքում: Որպես ընտանիքի միակ զավակը, նա իր ժամանակն անցկացրել է «կոմիքսների» կախարդական աշխարհի պատմությունները նկարազարդելով: Նա դրանցում իր մեկնաբանությունն է արտացոլել: «Շատ էի սիրում գրադարան այցելել կամ տեսաժապավեններ վարձել եւ էկրանի վրա տեսածս վերարտադրել թղթի վրա: Անհանգիստ բնավորություն ունեի: Հաճախ խնդիրներ էի ունենում շրջապատիս երիտասարդների հետ, մինչեւ որ ՀԲԸՄ-ի «Camp Nubar» ճամբարն այցելող ազգականուհիս առաջարկեց, որ աշխատեմ իրենց մոտ:

Այդ ժամանակ 17 տարեկան էի եւ բավականին բացՙ նորություններ ընդունելու: «Ամռան ամիսներին երկու տարի աշխատեցիՙ ճամբարի խոհանոցում: Ազատ ժամերիս բնության գրկում նստած նկարում էի: Երբեմն նաեւ երեխաների համար թեթեւ երգիծական «սքեչներ» էինք բեմականացնում, երգեր երգում, նվագում: Ներկայացումների ժամանակ բեմի գեղազարդարումը ինձ էին վստահում: Վստահ կարող եմ ասել, որ ճամբարային կյանք մուտք գործելը իմ կյանքի ամենաճիշտ որոշումն էր: Դա ամբողջովին փոխեց իմ կյանքը եւ ինձՙ որպես մարդ-անհատի: Քաղաքից գալով, բնության գրկում հայտնվելը սկզբում տարօրինակ էր, ցնցող, բայց դա բացահայտեց իմ ներսում առկա ստեղծագործական ոգին»:

Նյու Յորքի «Արեւելյան ավան» կոչված հատվածում նա սկսել է նոր ընկերներ ձեռք բերել եւ ապրել ազատՙ Ջեկ Կերուաքի եւ Ալեն Գինզբերգի օրինակներին հետեւելով: «Կարող եմ խոստովանել, որ 20-ից մինչեւ 30 տարեկանը ես «սոված արվեստագետի» կյանքով եմ ապրել: Գրում էի, նկարում, երաժշտություն հորինում եւ նվագում: Մի խոսքովՙ զբաղվում էի ամենատարբեր աշխատանքներով, բայց ստեղծագործող ընկերներ ունեի, եւ մենք ազդում էինք մեկս մյուսի վրա»:

Որոշ ժամանակ նա օգնել է հորը, որ Մեդիսոն պողոտայի վրա տղամարդու հագուստի խանութ ուներ: Մեդիսոն պողոտան այդ ժամանակ գովազդային արդյունաբերության «մայրաքաղաքն» էր: Տեսնելով, որ զավակը խարխափում է արվեստի տարբեր ոլորտներում եւ չի կարողանում իր տեղը գտնել, հայրը նրան խորհուրդ է տալիս համակարգիչ ձեռք բերել եւ ստեղծագործել:

«Adobe Photoshop» եւ «Illustrator software» ծրագրերին ծանոթանալուց հետո Սթիվը սկսել է փորձարկումներ կատարել կատարողական արվեստի տեխնիկայի եւ ոճերի բնագավառներում: Ստեղծել է սպորտային եւ ռոք կամ «հիպ-հոպ» երաժշտության «աստղերի» կամ «կուռքերի» իր ուրույն նկարները, որոնք էլ ճանապարհ են հարթել ընդունվելու Queensboro College-ի գեղարվեստի բաժինը: Այնտեղ նա սովորել է Պոլ Շինկելի դասարանում: Շինկելը ծանոթ է իր հեռուստատեսային «Art New York» վավերագրական ծրագրով, որի ընթացքում նա հարցազրույց է վարում արվեստի աշխարհում ամենաճանաչված արվեստագետների հետ: Մի անգամ նա Ալթանին ասել է, որ Պիկասոյի ոճի նման է նկարում, բայց «ունի շատ ինքնուրույն ձեռագիր», ինչը ստիպել է արվեստագետին հեռանալ Պիկասոյից եւ առավել խորացնել իր «ինքնուրույնությունը»:

Հետո, իր 30-ամյակի շեմին, նա դիմել է Fashion Institute of Technology (FIT) կրթօջախը, որպեսզի գրաֆիկական արվեստի նրբությունները ուսումնասիրի, բայց մերժվել էՙ այդ բնագավառում որեւէ փորձառություն չունենալու պատճառով: Լինելով հետեւողական, նա FIT-ի շարունակական կրթության դասընթացներին է մասնակցել եւ ձեռք բերելով անհրաժեշտ գիտելիքներն ու դասախոսների բնութագիր-հանձնարարականներըՙ դարձյալ դիմել է FIT եւ այս անգամ ընդունվել:

Դա իր հերթին բացել է այլ դռներ:

Խաղալիքների խանութ բանեցնող մի սեփականատեր պատահականորեն մի օր հարցրել է իրեն, թե ուրիշ ինչ ձգտումներ ունի: Սթիվը պատասխանել է, թե գրաֆիկական նկարազարդումներ է սիրում կատարել: Սեփականատերը նրան պատվիրել է ձեւավորել խաղալիքների աչքի զարնող փաթեթներ, ինչը նա պատրաստել է եւ տեղնուտեղը ընդունվել աշխատանքի: Այդ օրվանից սկսել է զբաղվել «գովազդային արդյունաբերությամբ», կամ «արվեստի բիզնեսով»:

Այլ բնագավառներից պատվերների հեղեղը չի ուշացել: Դրանցում նոր ոճի հագուստների պահանջը եղել է առաջնայինը: Իր անկաշկանդ բնավորության, յուրահատուկ տաղանդի, տեխնիկական հմտությունների շնորհիվ նա համարձակորեն մուտք է գործել այդ բնագավառը եւ բախտի բերմամբ, թե ճակատագրի նախախնամությամբ հասել հանրահայտ նորաձեւության ընկերությունների (օրինակՙ Apple Bottoms-ի) արվեստի գծով փնտրված տնօրենը: Բազմաթիվ նորաձեւության ամսագրեր, ինչպիսիք են «Vibe-ը», «The Source-ը» եւ «Seventeen-ը» սկսել են իրենց էջերում զետեղել իր հորինած երիտասարդական արտահագուստները: Նա նոր համազգեստի պատվեր է ստացել նույնիսկ Ամերիկայի օլիմպիական թիմի պատասխանատուներից եւ անհատ «փոփ» երաժիշտներից (Ջեյդն Սմիթ) ու «ռեփ» երգահաններից (Նելլի), եւ իր մտահղացումներով կարողացել է մեծ եկամուտներ պարգեւել իր պատվիրատուներին: Նա գտել է ձեւը բիզնեսի իրական պահանջները բավարարելու` առանց խաթարելու արվեստի անաղարտությունը: Եվ դա, վստահ ենք, նորանոր դռներ է բացելու Սթիվ Ալթանի առջեւ: Հաջողություն մաղթենք նրան:

Նկար 1. Սթիփ Ալթանը Նյու Յորքի Օրչըրդ փողոցի խանութի առջեւ:

 
 

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ #6, 14-02-2020

Հայկական էկեկտրոնային գրքերի և աուդիոգրքերի ամենամեծ թվային գրադարան

ԱԶԳ-Ը ԱՌԱՋԱՐԿՈՒՄ Է ԳՐԱՀՐԱՏԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

ԱԶԴԱԳԻՐ