RSS | FACEBOOK | NLA
ԼՐԱՀՈՍ | ԳԼԽԱՎՈՐ | ՄՇԱԿՈՒՅԹ | ԸՆՏՐԱՆԻ | ՈՐՈՆՈՒՄ | ԱՐԽԻՎ | ԹԵՄԱ | ՀԵՂԻՆԱԿՆԵՐ


«ԱԶԳ» ՇԱԲԱԹԱԹԵՐԹԻ ԸՆԹԵՐՑՈՂՆԵՐԻՆ: Մայիսի 28-ի տոնի առիթով արձակուրդի մեջ գտնվելու պատճառով «Տիգրան Մեծ» տպագրատունը հինգշաբթի օրը չաշխատեց։ Հետեւաբար թերթի հերթական համարը բացառաբար լույս կտեսնի շաբաթ առավոտյան։ Ընթերցողներին սպասում է բովանդակալից համար, որտեղ հաճելի ընթերցանության համար իրենց նյութերը կառաջարկեն Երվանդ Ազատյանը, Անահիտ Հովսեփյանը, Նաիր Յանը, Արեւիկ Քեշիշյանը, Հակոբ Ծուլիկյանը, Արծվի Բախչինյանը, Սուրեն Սարգսյանը, Արմեն Մանվելյանը, Մանուկ Արամյանը, Ռաֆիկ Հովհաննիսյանը, Հակոբ Միքայելյանը, Գեւորգ Գյուլումյանը, Հակոբ Ավետիքյանը եւ ուրիշներ՝ գլխավորությամբ Սուքիաս Թորոսյան-Toto-ի։

ԼՐԱՀՈՍ    |    «ԱԶԳ»-Ի ՎԵՐՋԻՆ ՀԱՄԱՐԸ
#030, 2014-10-03 > #031, 2014-10-10 > #032, 2014-10-17 > #033, 2014-10-24 > #034, 2014-10-31

ԱԶԳ ՕՐԱԹԵՐԹ - ՄՇԱԿՈՒՅԹ #32, 17-10-2014



ՔԱՐՈԶՉՈՒԹՅՈՒՆ

Տեղադրվել է` 2014-10-16 22:31:48 (GMT +04:00)


Ընթերցված է` 1234, Տպվել է` 9, Ուղարկվել է էլ.փոստով` 3

ԿԻՆՈԱՇՈՒՆ. ԿԻՆՈ ԳՆԱԼԸ ՄՇԱԿՈՒՅԹ Է

Նաիր ՅԱՆ

Մի քանի տարի առաջ Լոռիում «Անուշ» օպերայի ժամանակ 15-ամյա մի աղջնակ զարմացած բացականչել է. «Հերիք է երգեք, հո Անուշը գժվելուց է՞լ չի երգելու»: Երեւանից եկած հյուրերը գլխի են ընկել, որ աղջիկը պատկերացում անգամ չունի օպերայի մասին: Եվ ոչ միայն նա. անկախության մարզաբնակ սերունդը կինո, թատրոն, օպերա, սրճարան, երաժշտական գործիք չի տեսել: Նրանցից ոմանք անգամ Երեւանը չեն տեսել: Դժվար է հավատալ, բայց սա իրականություն է: 20-25 տարեկան եւ ավելի փոքր սերունդը նաեւ հայկական ֆիլմեր չի տեսել: Ստիպված են բավարարվել հեռուստաէկրանի ցուցադրածովՙ սերիալներ: Իսկ կինոթատրոնների, մեծ էկրանի մասին խոսք լինել չի կարող: Նույնիսկ Երեւանը ընդամենը երկու կինոթատրոն ունի, էլ ուր մնաց մարզերն ունենան էկրաններ ու ֆիլմ ցուցադրելու հնարավորություն (բացառություն է նախկին Շամշադինի շրջանի Բերդ քաղաքը: Ծ.Խ.): Սա է հիմնական պատճառը, որ Հայաստանի ազգային կինոկենտրոնի «Կինոաշուն» նախագիծը մարզերում մեծ ոգեւորությամբ է ընդունվում: Ձեռքի տակ եղած միջոցներով ու կինոկենտրոնի օգնությամբ էկրանին ֆիլմ դիտելը մարզաբնակների համար էկզոտիկա է, իսկական տոն:

«Կինոաշունն» անց է կացվում 5-րդ անգամ: Այս տարի մեկնարկել է հոկտեմբերի 7-ին եւ կտեւի ուղիղ մեկ ամիս: 5 տարի առաջ ծրագրի հեղինակների նպատակը հայկական կինոն տարածելն ու քարոզելն էր, բայց «Կինոաշունը» տարեցտարի ավելի է ընդլայնում գործառույթները: Գրախոսականների, թեմատիկ ֆիլմերի մրցույթներ, ֆիլմերի ցուցադրությունից առաջՙ բացատրական, իրազեկման աշխատանք: Այս տարի կինոյի մրցույթը «Հին ու նոր երեւանցի» խորագրով է: Իսկ «Կինոաշնան» գլխավոր նպատակը եղել եւ մնում է հայկական կինոն մարզաբնակներին հասցնելը: Երեւանում ու նրա մերձակա մարզերում ապրողները չեն էլ պատկերացնում, թե մշակութային ինչ սով է տիրում քիչ ավելի հեռու բնակավայրերում, իսկ սահմանամերձ մի շարք գյուղերում վերջին թերթը «Պրավդան» է եղել : Հատկապես երեւանաբնակներս բառացիորեն երես առածներ ենք. այսքան շատ փառատոներ, թատրոններ, համերգներ, կինոներ, որոնց ազդագրերի կողքով հաճախ անտարբեր ենք անցնում եւ որոնց մասին մեր երկրի մարզերում ուղղակի երազում են: Սովետից մնացած մշակույթի տների, փոքրիկ կինոթատրոնների մեծ մասը քանդվեց, նորերը չկառուցվեցին: Ազգային կինոկենտրոնի տնօրեն Գեւորգ Գեւորգյանը պատմում է. «Սառնաղբյուրում ֆիլմ էինք ցուցադրում: Հարեւան գյուղերից էլ էին եկել: Սրահում ասեղ գցելու տեղ չկար: Լույսը մարեց. մր երեխա հարցրեց. «Բա հեռուստացույցն ո՞ւր է, ինչպե՞ս են կինո ցույց տալու»: Ցավալի փաստ է. մարզերում հատկապես երիտասարդ սերունդը չգիտե ինչ է էկրանը, որովհետեւ երբեք չի տեսել: Անհերքելի է, որ «Կինոաշունն» ավելի մեծ ոգեւորությամբ ընդունվում է մարզերում, այնտեղ մեր աշխատանքի, մեր ձգտումների արժեքն ավելի լավ են հասկանում: Իսկ մենքՙ մեր մասնագետները, մեծ խանդավառությամբ են աշխատում: Այս տարի ներգրավված են նաեւ մեծ թվով երիտասարդ ռեժիսորներ, որոնք մեկ ամիս աշխատում են մարզերում, տեղից տեղ են տանում ֆիլմերըՙ ցուցադրելու: 150 բնակավայրում հոկտեմբերի 7-ից սկսածՙ հայկական հին ու նոր ֆիլմեր են ցուցադրվելու: Ներգրավված են բոլոր մարզերը: Այս տարի ավելացել է նաեւ զորամասերի թիվը: 12 զորամասերում կինոցուցադրություններ են նախատեսված: Մեր զինվորներին շատ անհրաժեշտ են մշակութային նման ձեռնարկումները: Նրանց համար ընտրում ենք հայրենասիրության, ազգային արժեքների գնահատման վրա հիմված ֆիլմեր: Այս տարի հասել ենք նաեւ սահմանամերձ գոտիներ: Առաջին անգամ ֆիլմեր ենք ցուցադրելու մեր սահմանապահ գյուղերի բնակիչների համար: Նրանք ամենից շատ են զգում մեր ուշադրության կարիքը»:

Հայկական կինոյի դասական ու ժամանակակից էկրանավորումները դիտելու հնարավորություն գրեթե չկա: Այդ ֆիլմերը հազվադեպ են ցուցադրվում հեռուստատեսությամբ, իսկ համակարգիչն ու համացանցը հատկապես հեռավոր մարզերում դեռեւս անմատչելի են: Կինոկենտրոնը ցուցադրումների ժամանակ հաճախ է բախվում տեխնիկական խնդիրների: Գյուղերում հնարավորություններն ու պայմանները ոչ միշտ են բավարար: Իսկ կինոցուցադրումների համար անհրաժեշտ տեխնիկան մարզից մարզ տեղափոխելը դժվար է: Մարզպետարանները միշտ ոգեւորությամբ են արձագանքում Կինոկենտրոնի առաջարկներին, հաճախ առաջինն իրենք են ցանկություն հայտնում Կինոաշնանը մասնակցել, բայց ցուցադրությունների համար հարմար սրահ, տեխնիկա ոչ միշտ է լինում: «Մի քանի տարի էՙ կառավարությանն ենք ներկայացնում «Կինոթատրոն անիվների վրա» նախագիծը, բայց առայժմ ուշադրության չենք արժանանում: 70 հազար դոլար արժե շրջիկ մի ավտոմեքենան, որը հագեցած է ֆիլմ ցուցադրելու բոլոր սարքավորումներով ու հնարավորություններով: Մեքենան տեղից տեղ է գնումՙ իր հետ տանելով էկրանը, պրոյեկտորը, ֆիլմերը, ամեն, ամեն ինչ: Մնում է միայն հարմար տեղավորվել անգամ բաց երկնքի տակ ու ֆիլմ դիտել: Աշխարհի շատ երկրնրում կինոցուցադրություններ են անցկացվում այս մեթոդով: Նկատել եմ, որ մեր հայրենակիցները սիրում են նաեւ բացօթյա ցուցադրությունները: Ամեն մեկն իր աթոռն առնում-գալիս է ու նստում էկրանի առաջ: Էկրանին կինո դիտելը, կինոթատրոն գնալըՙ հատկապես ընտանիքով, մշակույթ է, որ մեզանում շատ է պակասել, իսկ մարզերի մասին խոսելն ուղղակի ավելորդ է: Կինո գնալը դաստիարակություն է, կրթվածության որոշակի մակարդակ: Տարբեր համայնքներից խնդրում են, որ անպայման իրենց էլ այցելենք, բայց տեխնիկական ու ֆինանսական հնարավորությունները շատ սուղ են: Այս ծրագիրն իրականացնում ենք էնտուզիազմի հիման վրա»,- նկատեց Գեւորգ Գեւորգյանը:

Հայաստանի ազգային կինոկենտրոնը մտադիր է հաջորդ տարի «Կինոաշունը» հասցնել նաեւ Սփյուռքՙ Ֆրանսիա, Իրան եւ Ռուսաստան:

«Կինոաշուն» ազգային կինոյի ամիսն ընդգրկում է ամբողջ հանրապետությունը: Մասնկացում են մի շարք բուհեր, Երեւանի բոլոր համայնքներում կինոցուցադրոթյուններ են կազմակերպվում: Նկատելի է, որ դահլիճներում մեծ մասամբ աշակարտներ են: Գաղտնիք չէ, որ ուսուցիչները նրանց հաճախ ստիպողաբար են բերում կինոդահլիճներ. խոսքն, իհարկե երեւանաբնակ աշակերտների մասին է: Համացանցից ու համակարգչից, անորակ, անճաշակ ու վտանգավոր բովանդակությամբ ֆիլմերից նրանց կտրելը գրեթե անհնար է: Փոխարենը նրանց առաջարկվում են զանազան որակյալ ֆիլմեր, մուլտֆիլմեր: Բարձր արժեքներին մոտանալու համար մեծ ջանքեր են պետքՙ նաեւ ստիպողաբար: Դրանից վնաս չկա: Շատերը կհիշեն, թե սովետական տարիներին ինչպես էին դպրոցներում ստիպում դասական համերգների, ֆիլմերի, ներկայացումների աբոնեմենտներ վերցնել ու անպայման ներկա լինել: Շատերը դժգոհում էինՙ ի՞նչ իրավունքով, ինչո՞ւ ստիպողաբար եւ ոչ ըստ ցանկության: Արդյունքում ունեցանք կինոյին, թատրոնին, դասական արվեստներին քաջատեղյակ ու ճաշակով հասարակություն: Ամեն լավ բան տեղ է հասնումՙ քար ծակելով, դժգոհությունների ալիքը տապալելով. մշակույթն էլ տեղ է հասնում, երբ այն մատուցվում է թեկուզ ստիպողաբար ու անպայման փոքր տարիքից:

 
 

ԱԶԳ ՕՐԱԹԵՐԹ - ՄՇԱԿՈՒՅԹ #32, 17-10-2014

Հայկական էկեկտրոնային գրքերի և աուդիոգրքերի ամենամեծ թվային գրադարան

ԱԶԳ-Ը ԱՌԱՋԱՐԿՈՒՄ Է ԳՐԱՀՐԱՏԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

ԱԶԴԱԳԻՐ