«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ

https://www.azg.am | WAP | WAP-CULTURE

#139, 2005-07-28 | #140, 2005-07-29 | #141, 2005-07-30


ԱՊՐՈՒԱԾ ՎԱՅՐԿԵԱՆՆԵՐ

Միայն Հայաստանի մէջ...

Չեմ գիտեր, երբեւէ ձեզ համակե՞ր է այն զգացումը, որ կ՛ունենանք, երբ մթագնած, ամպամած երկինքէն, անձրեւի ու կարկուտի փոխարէն յանկարծ արեւաշողի տարափ մը կը սկսի, եւ դուք այս անակնկալէն շփոթած, չեք գիտեր ո՞ր ծայրայեղ յոյզերուն ապաւինիլՙ լա՞լ, թէ՞ խնդալ...

Կամ մացառապատ ու մոլախոտերով ծածկուած դաշտի մը մէջէն անցած ատեն, յանկարծ աչքդ շոյէ նազուկ լալա մը ու իր չքնաղ տեսքով քեզ մագնիսացնէ վայրկեաններ ամբողջ...

Վեց երիտասարդներ էին, երեք մանչ, երեք աղջիկ, երբ բարձրաձայն խօսելով ու ծիծաղելով հրեցին ճաշարանին դուռն ու ներս մտան սեղան մը գրաւելու համար:

Տարօրինակ նախազգացում մը ունեցայ առաջին իսկ վայրկեանէն: Երեւոյթէն կը դատէի, որ խումբ մը շփացած, աղմկոտ երեւանցիներ են, որոնք անպայման իրենց շուրջիններուն հանգիստը պիտի խանգարեն, դուն ալ անոնց մէջ եւ յանուն քաղաքավարութեան ձայն պիտի չհանես, պիտի չբողոքես, քանի չես ուզեր խնդիր յարուցանել ու տակաւինՙ քանի որ հասուն տարիքդ ալ նկատի առնելով ու ատամներդ սեղմած պիտի շարունակես տոկալ, կամ ալ հաշիւը արագ մը վճարելով, դուրս պիտի նետուիս ճաշարանէն:

Քանի մը ծանօթներու հետ այնպէս մը նստած էի, որ մէջքս իրենց էր: Չէի տեսներ զիրենք, բայց կը լսէի անոնց խօսակցութիւնը ու դիմացի պատին վրայ շարուած նկարներու ապակիներուն մէջէն կը փորձէի որսալ անոնց շարժումները:

Ուտելիքներու եւ խմիչքի ընտրութեան ու պատուէրի սովորական աղմուկ էր. թէեւ քիչ մը բարձր, բայց ոչ անհանգստացնող: «Դեռ ռումբը չպայթեցաւ», կ՛ըսէի իւրովի ու ամէն վայրկեան կը սպասէի անխուսափելի տհաճութեան սկսելուն:

Ու չհասկցայ, թէ ինչպէս ծայր առաւ չսպասուածը. սկիզբը մեղմ, ապա աւելի բարձրաձայն, աւելի համարձակ ու տիրական:

Աղջիկներէն մէկուն ձայնն էրՙ Սեւակ կ՛արտասանէր, տող-տողի ետեւէ, տուն-տունի ետեւէ, ոտանաւոր-ոտանաւորի ետեւէ...

Ականջներուս չէի հաւատար, չէի համարձակեր ետեւ դառնալ ու նայիլ. կը վախնայի, որ կը խանգարեմ, յանկարծ հետաքրքիր նայուածքէս քաշուելով կանգ չառնէ՞:

Ճաշարանին մէջ մեղմօրէն հնչող դասական երաժշտութիւնը զարմանալիօրէն այնքան կը ներդաշնակէր ու կը միաձուլէր Սեւակի խօսքերուն, ու երկուքով միասին, պատերուն տեղադրուած արուեստի գործերուն հպելով, ասկէ գոյն մը վերցնելով, անկէ երանգ մը, մթնոլորտը կը յագեցնէին մեծարենցեան «հաշիշով»:

Քիչ ետք տղոցմէ մէկը միացաւ անոր, ապա լսուեցաւ երկրորդ աղջկան ձայնը: Բոլորն ալ Սեւակ կ՛արտասանէին, պարզ, սահուն, առանց շփոթելու, առանց կմկմալու, կարծես առօրեայ, սովորական երկխօսութիւն մը ծայր առած էր իրենց միջեւ:

Արդէն 15-20 վայրկեան մը անցած էր: Հիմա ուր որ է կը յոգնին, կամ կը սպառի իրենց ամբարած բանաստեղծութեանց պաշարը ու կը լռեն... Սակայն դադար չկար, կանգ չէին առներ:

Սեւակէն անցան Չարենցին, յետոյ վերադարձան Սեւակին:

Ալ չէի կրնար դիմանալ, ետեւ դարձայ ու սկսայ դիտել ինքնեկ ասմունքողները, երբ աղջիկը կօշիկները հանեց, նետեց մէկ կողմ ու Սեւակի խօսքերուն վրայ, ոտաբոպիկ թռչկոտելով, այնպիսի պարային պատկերներ սկսաւ ստեղծել, որոնք գեղաշարժի օրէնքներէն անդին, սրտի թրթռացումներու ելեւէջները կ՛արձանագրէին կարծես:

Երաժշտութիւն, ասմունք, պար, գեղանկարներ ու սեղաններուն վրայ հայկական գինի...

Երա՞զ էր, թէ՞ իրականութիւն: Ու չզգացի, թէ ինչպէս այդքան յստակ պատկերը յանկարծ աղօտեցաւ ու հազիւ սկսայ հետեւիլ ուրուագծային շարժումներուն, մինչեւ որ թաշկինակս օգնութեան հասաւ...

Մէկ ու կէս ժամ անդադար ասմունքեցին, պարեցին: Թատերականի ուսանողնե՞ր էին, դերասանուհինե՞ր, պարուհինե՞ր... Ի՞նչ կարեւոր է. երեւանցի երիտասարդներ էինՙ սիրունատես, եռանդաշատ, ջերմ, հաղորդական եւ իրենց հացն ու հանգիստը համեմողը Սեւակն էր ու Չարենցը, մեր բանաստեղծութիւնը:

Այսպիսի բան երեւի միայն Հայաստանի մէջ կրնայ պատահիլ:

ՅԱԿՈԲ ՄԻՔԱՅԷԼԵԱՆ


© AZG Daily & MV, 2009, 2011, 2012, 2013 ver. 1.4