«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ

https://www.azg.am | WAP | WAP-CULTURE

#204, 2005-11-10 | #205, 2005-11-11 | #206, 2005-11-12


ՎԱՐԴԱՆ ՄԱՄԻԿՈՆՅԱՆ. «ԱՆՀՐԱԺԵՇՏՈՒԹՅՈՒՆ Է ՆՎԱԳԵԼ ՈՉ ՄԻԱՅՆ ԱՅՆ, ԻՆՉ ԿԱ ՆՈՏԱՆԵՐՈՒՄ, ԱՅԼԵՎ ՆՈՏԱՆԵՐԻ ՄԻՋԵՎ»

«Ճարտար տեխնիկայով, ջերմ տոնով եւ լայնասիրտ երաժշտականությամբ նրա քնարական արտահայտչաձեւը համոզում է», գրում է «Atlanta Journal- Constitution»-ը:

«Կատարումը թարմ էր, ոգեւորիչ, անհատականությամբ հագեցած», նկատում է «San Francisco Chronicle»:

«Վարդան Մամիկոնյանի ասպարեզ գալով համաշխարհային ռոմանտիկական դաշնամուրային կատարողական արվեստը հարստացավ ոչ միայն հիասքանչ տեխնիկական եւ հնչյունային վարպետությամբ, այլեւ ոճական բարձրագույն չափանիշներով», գրում է «Զյուդդոյչե ցայտունգը»:

Ծնվել է 1970-ին Երեւանում, երաժիշտների ընտանիքում: Վարդանին լսենքՙ «Ավելի երաժշտական ընտանիք հնարավոր էլ չէ պատկերացնելՙ հայրս ջութակահար է, մեծ դասատու, երկար տարիներ նվագել է պետական քառյակում: Մայրս դասավանդում է Սպենդիարյան դպրոցում, քույրս դաշնակահարուհի է»:

Սովորել է Երեւանի Սպենդիարյան դպրոցում, այնուհետ 16 տարեկանից շարունակել է ուսումը Մոսկվայի կոնսերվատորիային կից Կենտրոնական երաժշտական դպրոցում, ապաՙ Մոսկվայի կոնսերվատորիայում (Վալերի Կաստելսկու դասարան): 1991-ին դարձել է վիրտուոզ դաշնակահար Լազար Բերմանի աշակերտը Իմոլայի Accademia Pianistica-ում (Իտալիա), ստացել է մագիստրոսի աստիճան:

1981-ին 1-ին մրցանակ է շահել Վիլնյուսի համամիութենական մրցույթում: Այնուհետՙ նույն մրցանակին արժանացել է երկու անգամՙ 1990-ին Concours International Lefeՙbur-ում (Saint-Germain-en-Laye), 1992-ին World Music Masters մրցույթում (Մոնտե-Կառլո):

1991-ից ապրում է Փարիզում: Դաշնակահար Մամիկոնյանի միջազգային կարիերան այստեղից է սկսվում:

Մենահամերգներ Եվրոպայի, ԱՄՆ-ի կարեւորագույն համերգասրահներումՙ Նյու Յորքի Կարնեգի հոլում, Լոնդոնի Վիգմոր հոլում, Մյունխենի Հերկուլեսզաալում եւ ֆիլհարմոնիկ սրահում, Ցյուրիխի Թոնհալլեում, Լայպցիգի Գեվանդհաուսում, Փարիզի Շան՛զ Էլիզե թատրոնում, Շանհայի Մեծ թատրոնում, Վիեննայի Մուզիքֆերայնում եւ այլուր: Իբրեւ մենակատար հանդես է եկել Սանկտ-Պետերբուրգի Կիրով օպերային թատրոնի նվագախմբի, Մոսկվայի Չայկովսկի նվագախմբի, Հյուսթոնի սիմֆոնիկի, Վաշինգտոնի Ազգային սիմֆոնիկ նվագախմբի, Սան Ֆրանցիսկո սիմֆոնիկի, Լոս Անջելես ֆիլհարմոնիկի, RAI Ազգային սիմֆոնիկ նվագախմբի, Բամբերգի սիմֆոնիկի հետՙ հայտնի դիրիժորների ղեկավարությամբ: Վալերի Գերգիեւ, Վլադիմիր Ֆեդոսեեւ, Էլիահու Ինբալ, Լոթհար Զագրոսեկ, Լեոնարդ Սլատկին: Մասնակցել է մի շարք հայտնի փառատոնների:

Մամիկոնյանը հայտնի է Բրամսի, Լիստի, Շոպենի, Ռախմանինովի, Պրոկոֆեւի, Չայկովսկու,Ռավելի,Հենրի Դյուտիլյեի, Առնո Բաբաջանյանի դաշնամուրային ստեղծագործությունների ինքնատիպ մեկնաբանությամբ: Ունի բազմաթիվ ձանագրություններՙ Շոպեն, Ռավել, Չայկովսկի, Բաբաջանյան, Խաչատրյան, Ստրավինսկի: Ի թիվս այլ ձայնագրությունների Ֆրանկֆուրտի ռադիոյի նվագախմբի հետ ձայնագրել է Ռախմանինովի առաջին, Լիստի, Մենդելսոնի կոնցերտներըՙ Դավիդ Շտալի ղեկավարությամբ:

Համաշխարհային ճանաչում ունեցող մեր ժամանակակցին, խոստովանենք, Հայաստանում բավարար չեն ճանաչում: Ինչո՞ւ: Բազմաթիվ պատճառներից մեկն արձանագրեմՙ հեռուստատեսությունը, ռադիոն, մամուլը այսպիսի վառ անհատականություններին չեն ներկայացնում: Փորձեմ ստորեւ մեր մեղքը քավել:

- Մինչեւ 16 տարեկանը սովորել եք Երեւանում: Ի՞նչ են տվել դպրոցական այդ տարիները:

- Առաջին հերթինՙ շատ մեծ սերՙ դեպի երաժշտությունը: Այդ տարիները շատ կարեւոր էին ինձ համարՙ կարողացա ինձ բեմի վրա դրսեւորել: 7 տարեկանում ուսուցչիս հետ իմ առաջին մենահամերգը նվագեցի: Եվ հենց սկզբից զգացի, որ սիրում եմ բեմը եւ ուզում եմ դաշնակահար լինել: Հաջորդ տարիներին սկսեցի պատրաստվել մրցույթներին: 10 տարեկանում Վիլնյուսում մասնակցեցի համամիութենական մրցույթի, ստացա առաջին մրցանակ: Սա առաջին մեծ հաջողությունն էր:

Դրանից հետո մինչեւ Մոսկվա գնալը շատ ուրիշ համերգներ եմ տվել, որոնք ինձ համար իհարկե շատ կարեւոր էին, օրինակՙ Չայկովսկու կոնցերտը, Բախի ինվենցիաները , որ նվագեցի 12 տարեկանում, Շոպենի էտյուդները, որ նվագեցի 14 տարեկանում, առաջին անգամ կոմպոզիտորների տանը: Բոլորը ուսուցչիսՙ Արքուհի Հարությունյանի մեծ աշխատանքի շնորհիվ եղավ:

- Մոսկովյան տարիների մասին:

- Ինձ իհարկե դրանք շատ կոփեցին: Բազմակողմանի դրսեւորվելու հնարավորություն տվեցին: Լավ էր փայլել մեր քաղաքում, բայց 1985-86 թվականներին Մոսկվան ավելի մեծ կենտրոն էր: Այդ տարիներն ինձ համար միջազգային մրցույթներին մասնակցելու ցատկահարթակ դարձան. նկատի ունեմ 1990-ին Lefe`bur-ը, 1992-ին World Music Masters մրցույթը: Կարող եմ ասել այդտեղից սկսեցի կարիերաս: Իմ կյանքում առաջին մեծ բեմերն էին:

- Հետո Իտալիա, Ֆրանսիա, միջազգային գործունեություն: Դուք ռուսակա՞ն դպրոցի ներկայացուցիչ եք Ձեզ համարում, թե՞...

- Չեմ կարող ասել, թե ես հենց ռուսական կամ ֆրանսիական կամ հայկական դպրոցի ներկայացուցիչ եմ: Տարբեր դպրոցների համախմբումն է, կարծում եմ, որ նման արդյունք տվեց: Կարող եմ ասել, որ հայրս մեծ դեր է խաղացել դաշնակահարի իմ կյանքում, մարդ, որը պաշտել է դաշնամուրը: Մեծ դեր է խաղացել Սպենդիարյան դպրոցի իմ առաջին դասատուն, ով ինձ տվեց ոչ միայն պրոֆեսիոնալ լավ հիմք եւ սկզբունք, այլեւ մեծ սեր դեպի երաժշտությունը: Մեծ դեր է խաղացել նաեւ Մոսկվայում Վալերի Կաստելսկին, որը լեգենդար Նոյհաուսի աշակերտն էր, եւ իհարկե ինձ հարստացրեց մեծ վիրտուոզ Լազար Բերմանը:

Ինչու չէՙ ինձ կրթում է նաեւ ֆրանսիական դպրոցը: Ֆրանսիայում ապրում եմ 14 տարի, թեպետ այդ երկրում չեմ սովորել, բայց այլ դաշնակահարների հետ շփումը, այնտեղի երաժշտական մթնոլորտն իհարկե իր ազդեցությունը թողնում է ինձ վրա:

- Վարդան, ի՞նչ է անում դաշնակահարը դաշնամուրի առջեւ: Կան երաժիշտներ, որ ասում ենՙ երկն ենք մեկնաբանում, կան, որ ասում ենՙ փորձում ենք ընթերցել կոմպոզիտորին եւ հնարավորինս հարազատ մնալ նրան: Դուք ի՞նչ եք անում:

- Առաջին հերթինՙ ուզում եմ հասկանալ ի՞նչ էր ուզում կոմպոզիտորը, նրա ոճը, ոգին: Հասկանալով իրենՙ գտնել իմըՙ իմ առանձնահատուկ հայացքը դեպի այդ ստեղծագործությունը: Ստեղծում ես մի բան, որը գալիս է քո հոգու խորքից, պիտի կարողանաս ցույց տալ ստեղծագործությունն ուրիշ լույսի տակ: Ինձ թվում էՙ անհրաժեշտություն է նվագել ոչ միայն այն, ինչ կա նոտաներում, այլեւ նոտաների միջեւ, ինչը թելադրում է ներըմբռնումը:

- Այլ կատարողների մեկնաբանությունները Ձեզ օգնու՞մ, թ՞ե խանգարում են:

- Շատ հաճախ, սկզբնական շրջանում ինձ խանգարում են: Եթե այդ մեկնաբանությունները լսում եմ այն ժամանակ, երբ արդեն մոտավոր պատկերացում ունեմ, այդ ժամանակ ինձ ավելի շատ կարող են հարստացնել:

- Դժվա՞ր չէ՞ 21-րդ դարի մարդու համար հասկանալ ասենք 18-րդ դարի կոմպոզիտորի աշխարհընկալումը, հնարավո՞ր է «մաքուր» մեկնաբանում, թե՞ 21-րդ դարը շատ է խառնվում:

- Իհարկե, 21-րդ դարի մարդը խառնվում է եւ պետք է խառնվի: Բայց այն կոմպոզիտորները, որոնց ստեղծագործությունները հաճախ նվագում եմ, այնքան հանճարեղ են, որ 21-րդ դարում էլ մոդեռն են: Նույն Բախը, որ ապրում էր 17-րդ դարում, այսօր ժամանակակից է: Հանճարը հենց սա է, հանճարի երաժշտությունը չի հնանում, մենք ուղղակի մեկնաբանում ենք այն 21-րդ դարի մարդու հայացքով:

- Երկա՞ր ժամանակ եք տրամադրում ստեղծագործությանը, որքա՞ն եք աշխատում դրա վրա, ինչպե՞ս: Գրականությո՞ւն եք ընթերցում, այդուհետ խորասուզվու՞մ ստեղծագործության ծովըՙ քննելով ժամանակաշրջանը, պատմական իրադրությունը...

- Այո, իհարկե պետք է իմանալՙ ե՞րբ էր, որտե՞ղ, ինչո՞ւ, այդ ինֆորմացիան կարեւոր է պատկերացման համար, բայց կոմպոզիտորի հոգին հասկանալու համար միայն ինֆորմացիան բավարար չէ:Կան նաեւ բաներ, որ անբացատրելի են, դա արդեն ինտուիտիվ աշխատանք է:

- Կախվա՞ծ երաժշտի ինտելեկտից:

- Ինտելեկտն իհարկե դեր ունի, բայց նաեւ երաժշտիՙ ստեղծագործության հանդեպ մոտեցումն է կարեւոր, աշխարհընկալումը, աշխարհայեցողությունը:

- Երաժշտի համար ի՞նչ է տեխնիկան:

- Տեխնիկան, ինչպես հայրս է ասում, դրամ է, որով գնում են երաժշտությունը: Եթե չկա տեխնիկա, չես կարող քեզ դրսեւորել, չես կարող ցույց տալ այն, ինչ ուզում ես: Տեխնիկայով կարողանում ես հնարավորություն ձեռք բերել ցույց տալու երաժշտության մեծությունը:

- Լինում է նաեւ այսպեսՙ հրաշալի տեխնիկա առանց հոգու:

- Իհարկե, դա էլ կա, ափսոս: Մարդիկ չեն գնում համերգիՙ տեխնիկա դիտելու: Մեր դարն արդեն հագեցած է տեխնիկայով: Մարդիկ համերգասրահ են գնում, որ իրենց հոգուն, սրտին ինչ-որ բան ասվի: Մեր ամենակարեւոր դերը սրտերին խոսք ուղղելն է: Եվ որքան լավ տեխնիկա ունես, այնքան ավելի լավ կարող ես այդ խոսքը տեղ հասցնել:

- Վարդան, Ձեր մասին գրվում է, թե Դուք տիրապետում եք ոչ միայն հրաշալի տեխնիկայի, այլեւ աչքի եք ընկնում ոճական բարձրագույն չափանիշներով: Ես սա ընկալում եմ այսպեսՙ Դուք մի ստեղծագործող եք, որ տվյալ պահին կատարում է «ուրիշի» ստեղծագործությունը:

- Շնորհակալություն ամենաբարձր գնահատականի համարՙ ստեղծագործող, որ ներկայացնում է ուրիշի ստեղծագործությունները: Քրտնաջան աշխատանք է իհարկե հասկանալ ստեղծագործողի ոճը, սա ուրիշ ասպարեզ է եւ պահանջում է ստեղծագործական մոտեցում: Եթե կոմպոզիտորին դիտում ես իբրեւ միայն 17-րդ դարի ներկայացուցչի, որին չի կարել փոխել, այդ մեկնաբանությունը կարող է դառնալ թանգարանային, բայց եթե մեկնաբանեսՙ նրա ժամանակին ժամանակակից շունչ հաղորդելով, ստեղծագործությունն այլեւս ժամանակակից կդառնա :

- Երգչի ձայնը լսելով կարող ենք անսխալ կռահելՙ ով է: Ո՞րն է դաշնակահար Վարդան Մամիկոնյանի առանձնահատուկ «ազդանշանը»:

- Ինքս իմ մասին չեմ կարող ասել, թե որն է իմ տարբերությունը: Ինձ լսելով կարող եմ միանգամից ասելՙ ես եմ մեկաբանում, հուսամ, որ ուրիշներն էլ կարող են սա հասկանալ: Իհարկե, ամենամեծ կոմպլիմենտը, արտիստին գնահատելու ամենամեծ չափանիշն այն է, որ տարբերում ես նրա ձեռագիրը: Կարող եմ ասել, որ մեր դարում այդ չափանիշն ավելի ու ավելի նվազում է, քանի որ մենք ապրում ենք էլեկտրոնային դարում, ուր ամեն ինչի մեջ տեխնիկական անթերիություն կա, եւ դա ճնշում է կատարողի առանձնահատկության վրա: 17-18-րդ դարերում երաժիշտները ձայնագրվել չէին կարող, ուստի նրանց առանձնահատկությունն առավել շուտ էր ընդգծվում: Նրանց ամեն համերգ, ամեն կատարում չէր կրկնվում: 20-րդ դարում ձայնագրությունները փոխելու, նորից ձայնագրելու, անթերի պատկեր ունենալու հնարավորությունը սպանեց երաժշտի, մեկնաբանության առանձնահատկությունը: Ինձ ավելի շատ հետաքրքրում են կենդանի մեկնաբանումը, կենդանի ձայնագրությունները: Դրանք ցույց են տալիս ճշմարիտ պատկերը, ոչ թե ստուդիայի աշխատանքը:

- Որո՞նք են Ձեր սիրած կոմպոզիտորները:

- Կախված էՙ ե՞րբ եմ նվագում, որտե՞ղ, ո՞ր դահլիճում, ի՞նչ ակուստիկայի պայմաններում, ի՞նչ դաշնամուրով: Թեպետ կարող եմ ասել, որ Բախի եւ Շոպենի գործերը միշտ պատրաստ եմ նվագել:

- Ձեր կատարումներում ռոմանտիկ շերտը գերակշռող է: Ինչու՞: Կյանքում այն շա՞տ է պակասում, դրա համար:

- Կարծում եմ, պատճառն այն է, որ ամենասկզբում ինձ ավելի շատ դրսեւորեցի Շոպենի, Լիստի, Բրամսի, Շումանի ստեղծագործությունները ներկայացնելով: Սա չի նշանակում, թե ուրիշ երանգների, այլ կոմպոզիտորիների չեմ անդրադառնում:

- Դաշնամուրի առջեւ Դուք նաեւ լավ արտիստ եք: Ձեր կեցվածքը, մատների շարժումները, հպումը ստեղներին, դադարները, վերջին նոտայից հետո Ձեր վերաբերմունքը հուշում են, թե համերգը յուրատեսակ թատերական ներկայացում է: Երեւանում օգոստոսին կայացած կոմիտասյան համերգին էլ դա նկատելի էր, թեպետ Կոմիտասը, եթե կարելի է այսպես ձեւակերպել, նվազագույն հպումն է պահանջում ստեղներին:

- Ինչ որ ասում եք, ինձ համար շատ մեծ գնահատական է, ընդհանրապես այդ ստեղծագործություններում շատ բան ցույց տալ չես կարող: Քանի որ շատ պարզ ֆակտուրա է եւ շատ զուսպ է գրված: Եթե դու մեծ վիրտուոզ ես, տեխնիկադ չես կարող ցույց տալ: Եվ ինչպես ասում էր Շոստակովիչը, իսկական արտիստը երեւում է այն ժամանակ, երբ քիչ նոտաներ կան: Երբ նոտաները շատ են, կարելի է մեծ տեխնիկա, մեծ տեմպերամենտ ցույց տալ: Ամենադժվարն այն ժամանակ է, երբ քիչ նոտաներ ու շատ երաժշտություն կա:

- Սպարապետ Վարդան Մամիկոնյանի անունը Ձեզ օգնե՞լ, թե խանգարե՞լ է: Անունը լուրջ պարտավորություննե՞ր է դնում Ձեզ վրա:

- Ինձ միշտ հրապուրել է այդ անունը: Միշտ ուրախ եմ եղել, բացի դպրոցական վաղ տարիներից, երբ երեխաները մի քիչ ծաղրում էինՙ չհավատալով, որ անունս Վարդան է, ազգանունսՙ Մամիկոնյան: Իսկ ավելի անկեղծՙ Վարդան Մամիկոնյանի դերը հայոց պատմության մեջ, նրա կերպարն ինձ միշտ ոգեշնչել է: Միշտ ուզեցել եմ նրան նմանվել: Անունն իհարկե պարտավորություն դնում էՙ միայն հաղթել, հաղթել որպես հայ երաժիշտ, որպես Հայաստանիՙ արտասահմանում գտնվող մի մասնիկ, ով ցույց է տալիս, որ Հայաստանը, հայությունը եղել է, կա, կլինի:

- Ձեզ ճանաչում են որպես հա՞յ երաժիշտ:

- Այո, եւ ես շատ ուրախ եմ: 1990 թվականին դեռ Խորհրդային Միությունը գոյություն ուներ, եւ իմ մասին ամեն տեղ գրեցինՙ հայ դաշնակահար: Շատ կարեւոր էր, որ այդպես սկսվեց, հիմա էլ ամեն տեղ գրվում էՙ հայ երաժիշտ:

- Երեւանում օգոստոսին կոմիտասյան համերգով կայացավ Հասմիկ Պապյանի հետ Ձեր առաջին համագործակցությունը, կարելի՞ է սա սկիզբ համարել:

- Այո: Երկուսս էլ մեծ բավականություն ստացանք մեր երաժշտական համագործակցությունից: Հուսով ենք, որ այն կշարունակվի:

- Ի՞նչ տվեց Ձեզ այդ համերգը:

- Ավելի խոր պատկերացումՙ ինչ է հայ երաժշտությունը, իսկական գանձը: Ճիշտ է, գիտեի, բայց ինքս այդքան խորը չէի ուսումնասիրել: Հասմիկի մեկնաբանությունն ինձ ցնցեց, որովհետեւ նրա մոտեցումը շատ ժամանակակից է եւ միաժամանակ խորն է հայկական ոգին, ոճը: Դա է, որ հարստացրեց իմ հասկացողությունը:

- Համերգի ավարտին Տիգրան Մանսուրյանը մեզ հետ զրույցում չթաքցրեց իր ոգեւորությունը, սերը Հասմիկ Պապյանի եւ Ձեր հանդեպ:

- Շատ ուրախ եմ, ինքը շատ մեծ երաժիշտ է, եւ անհամբեր եմ սպասում եմ այն պահին, երբ նրա ստեղծագործությունները կսկսեմ մատուցել օտարերկրյա ունկնդրին: Ծրագրեր կան, առայժմ չեմ կարող ասելՙ ե՞րբ եւ որտե՞ղ, բայց շատ եմ ուզում, որ նրա դաշնամուրային գործերին արտասահմանում ավելի ծանոթ լինեն:

- Բաբաջանյանից, Խաչատրյանից զատ հայ կոմպոզիտորներից էլ ու՞մ եք ներկայացնելու:

- Բաբաջանյանի գործերը շատ են սիրվում, Խաչատրյանն արդեն շատ ծանոթ է, հաջորդ էտապն է Մանսուրյան եւ ուրիշ մեծ կոմպոզիտորների ներկայացնելը, ինչպիսին ասենք Հարությունյանն է: Կան ժամանակակից այլ կոմպոզիտորներ, որոնց ուսումնասիրում եմ, բայց դեռ հստակ չեմ կարող ասելՙ ում գործերը կկատարեմ:

- Հայաստանից հրավերներ ունենու՞մ եք, թե՞ սեփական նախաձեռնությամբ եք գնում:

- Ունենում եմ եւ ուզում եմ անպայման գալՙ լինի մենահամերգ, թե նվագախմբի հետ կատարում: Վերջին անգամ 3 տարի առաջ Վլադիմիր Սպիվակովի հետ ելույթ ունեցա, իսկ 5 տարի առաջ Հայաստանի սիմֆոնիկի հետ եմ նվագել: Քանի որ նվագախմբի հետ արդեն մի քանի անգամ նվագել եմ, շատ ուզում եմ հաջորդ գարնանը մենահամերգ տալ:

- Երեւանյան բեմն առանձնահատկություն ունի՞ Ձեզ համար:

- Ամենահարազատն է: Իհարկե նաեւ կարելի է ասելՙ ամենամեծ պատասխանատվությունն է դնում քո առջեւ: Ներքուստ զգում եմ, որ դա իմ վայրն է, շատ հիշողություններով եմ կապված երեւանյան բեմին եւ ուզում եմ, որ յուրաքանչյուր համերգ լավ կազմակերպված լինի, որպեսզի կարողանամ ինձ այնպես դրսեւորել, ինչպես ուզում եմ եւ կարող եմ: Շատ հարազատ եմ զգում ինձ Հայաստանում:

- Լսել եմ, թե Հայաստանի լավագույն համերգասրահներն անգամ չունեն որակյալ դաշնամուր: Այդպե՞ս է:

- Այո, ցավոք, Հայաստանում դեռ չունենք լավ դաշնամուր, բայց գիտեմ, որ դա ծրագրված է, եւ հաջորդ տարի այդ հարցը պիտի լուծում գտնի: Ինչ կա դրսի լավագույն համերգասրահներում եւ ինչ կա այստեղ, տարբերությունը շատ մեծ է: Մեր մշակութային կենտրոնի համար լավ գործիքն անհրաժեշտ է: Եթե ուզում ենք, որ լավ երաժիշտները նորից գան եւ համերգ տան, պիտի մտածենք դրա մասին:

- Իսկ դահլիճների ակուստիկա՞ն:

- Դահլիճներ կան, որ լավ ակուստիկա ունեն, եւ այդ կողմից հանգիստ եմ:

- Լավ դաշնամուրներ շատ կան, ո՞րի ձայնն եք նախընտրում:

- Ինձ համար նախընտրելին միշտ եղել է գերմանական Steinway-ը: Steinway-ն ունի ձայնի այնպիսի երանգներ, որ մյուսները չունեն, անկրկնելի է:

- Կարելի՞ է ասել, որ հասել եք փառքի գագաթնակետին. լավ համերգներ, որոնց հաջորդում են փայլուն հոդվածները, տոմսերը հիմնականում լավ են վաճառվում, որովհետեւ անուն ազգանունն այդպես է «պարտադրում»:

- Այդպես հեշտ չէի ասի: Դասական երաժշտության հանդեպ հետաքրքրությունն ընդհանրապես նվազում է: Հարցնում եքՙ ինչու՞: Որովհետեւ աշխարհում, հատկապես զարգացած, հարուստ երկրներում բազմաթիվ հետաքրքիր բաներ են ստեղծվում: Եթե 100, 200 տարի առաջ մարդիկ գնում էին թատրոն կամ համերգասրահ, հիմա բոլորը համակարգիչ կամ արբանյակային կապ ունեն, եւ համերգը պիտի այնքան ձգողականություն ունենա, որ մարդիկ մոռանան իրենց հաճույքները եւ գան համերգիդ:

- Ձեր ծրագրերի մասին:

- Բազմաթիվ համերգներ են ծրագրված Եվրոպայում, Ասիայում եւ Ամերիկայում: Շատ եմ ուզում Խաչատրյանի կոնցերտը նվագել, ինչը հետաքրքրում է ամերիկյան նվագախմբերին: Հանդես եմ գալու նաեւ մենահամերգներով, կկատարեմ Շոպենի, Լիստի եւ Ռավելի ստեղծագործությունները:

- Վերջերս Մամիկոնյան ընտանիքը մեծացավ, ծնվեց Ձեր առաջնեկը: Ստեղծագործողի Ձեր կյանքը դժվարացա՞վ: Ընդհանրապեսՙ կներկայացնեիք Ձեր ընտանիքը:

- Կինսՙ Գաբրիելլա Մամիկոնյանը դաշնակահարուհի է, իրար հանդիպեցինք Գերմանիայում, իմ մենահամերգից հետ: Նա ապրում է Մյունխենի մոտ գտնվող Ինգլոշտադտ քաղաքում: Գաբրիելա Կլաշկայի ծնողները գերմանացի եւ չեխ են: Ուրախ եմ, որ հիմա արդեն կրում է իմ ազգանունը: Մեկ տարի առաջ ամուսնացանք, ունենք փոքրիկ, որի անունը Իզաբելա է: Երբ նա ծնվեց, իմ կյանքն ուրիշ երանգ ստացավ:Երեխան փոխում է կյանքի հանդեպ մարդու հայացքը: Չեմ կարող ասել, որ կյանքս դժվարացավ, իհարկե պատասխանատվության ինչ-որ բաժին ավելացավ, բայց դրա մեջ նաեւ շատ խոր բավարարվածություն, ուրախություն կա:

Հարցազրույցը վարեց ԱՆԱՀԻՏ ՀՈՎՍԵՓՅԱՆԸ, Գերմանիա


© AZG Daily & MV, 2009, 2011, 2012, 2013 ver. 1.4