«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ

https://www.azg.am | WAP | WAP-CULTURE

#240, 2008-12-25 | #241, 2008-12-26 | #242, 2008-12-27


ԳԱԼՍՏՅԱՆՆԵՐԻ ԲԱԶՄԱՆԴԱՄ ԸՆՏԱՆԻՔԸ ԲՌՆԵՑ ՄՈՒՐԱՑԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ՈՒՂԻՆ

Եթե հանրապետության բնակիչները նախատոնական օրերին զբաղվում են ամանօրյա գնումներով, իսկ բնակարաններում հիմնականում տոնական տրամադրություն է, ապա արդեն մեկ շաբաթ Գալստյանների ընտանիքը Երեւանի Հանրապետության հրապարակում ու կենտրոնական այլ մարդաշատ վայրերում զբաղվում է մուրացկանությամբ: Ամեն օր ընտանիքի մայրը` Գոհար Բարսեղյանը երեք տարեկան փոքրիկի ու տասնամյա Հովսեփի հետ ոտքով գալիս է հրապարակ: Մայրը կանգնում է մայթի մի անկյունում, իսկ երեխան` «փող վաստակում». անցորդներին մոտենալով խնդրում օգնել հացի փողով:

Գալստյաններն արդեն 20 տարի ապրում են Վանաձորում: Երկրաշարժից հետո տունը փլվեց, ու 8 հոգանոց ընտանիքը հայտնվեց տնակում: «Մի օր լավ, մի օր վատ ապրում էինք: Ամուսինս երկրորդ կարգի հաշմանդամ է, տառապում է էպիլեպսիկ հիվանդությամբ: Ոչ մի տեղ չէին ընդունում աշխատանքի: Ես էլ 5 երեխա ունեմ, հազիվ նրանց էի պահում: Նպաստ էինք ստանում 36.000 դրամ: Ամուսնուս նպաստն էլ կազմում էր 8.000 դրամ: Դրանով մի կերպ յոլա էինք գնում», ընտանիքի պատմությունն է ներկայացնում Գոհար Բարսեղյանը: Արդեն վեց ամիս Հովսեփը դպրոց չի հաճախում: Միջնակարգ դպրոցում սովորելու համար մայրը հնարավորություն չունի: Գրքի, հագուստի, տետրերի համար փող են պահանջում, Գիշերօթիկն էլ տանից շատ հեռու է: Բացի այդ տասնամյա տղան իր վրա է վերցրել ընտանիքի ծանր հոգսն ու դարձել տան միակ կերակրող ձեռքը:

Մայիսի 17-ին երեկոյան Գալստյանների 18-ամյա աղջկան այրվածքներով հասցրեցին հիվանդանոց: Երիտասարդ աղջկա կուրծքը, որովայնն ու ծնկները տաք ջրից վառվել էին: Բժիշկների հավաստմամբ պետք էր անհապաղ վիրահատել` այլապես աղջիկը հաշմանդամ կմնար: Սակայն նման կարգի բարդ պլաստիկ վիրահատություն կատարում են միայն Երեւանում: «Բժիշկն ասում է` եթե չանենք ողջ կյանքը պետք է սայլակով քայլի: Գումար չլինելու պատճառով որոշ ժամանակ ոչինչ չձեռնարկեցինք: Սակայն երեխան անընդհատ սուր ցավեր էր ունենում: Եթե այսպես շարունակվեր նրա կյանքին էլ էր վտանգ սպառնում: Ստիպված տեղափոխեցինք Երեւանի այրվածքաբանական կենտրոն: Բարեկամ չունենք, էս դաժան աշխարհում մենակ ենք: Երեւանում աշխատանք փնտրեցի` թեկուզ հավաքարարի կամ աման լվացողի, բայց ոչ ոք չօգնեց», ասում է տիկին Գոհարը: Որպեսզի գիշերը մայրն ու չորս երեխաները փողոցում չմնան, հիվանդանոցում հավաքարարին խնդրել են գիշերը թաքուն մնալ հիվանդասենյակներից մեկում: «Երեկ հավաքարարին 500 դրամ փող եմ տվել, էսօր պլիտկա ու սուրճ, որ կարողանանք գիշերը ծայրամասի հիվանդասենյակում մնալ: Այնտեղ էլ սարսափելի ցուրտ է: Գիշերը միմյանց գրկում ենք, որ տաքանանք, քնենք», ասում է նա: Հովսեփն էլ պատմում է, որ մեկ շաբաթում հավաքել է մոտավորապես 10.000 դրամ: Բժիշկներն ասել էին, որ աղջկան նորմալ սնունդ է պետք` ցավերին դիմանալու համար. վերջինս տառապում է նաեւ սակավարյունությամբ: Սակայն Գալստյանների հավաքած գումարն այնքան քիչ է, որ հաճախ չի բավականացնում, որպեսզի ընտանքի անդամները գոնե կուշտ քնեն: Տիկին Գոհարը ապագայի հանդեպ որեւիցե հույս չունի: Ասում է. «Ինչքա՞ն պետք է փողոցներում գումար մուրամ, որ կարողանամ երեխայիս վիրահատության գումարը հավաքեմ: Երեխաներս դժբախտ են: Նրանց կյանքը գորշ ու զզվելի, ոչ մի լուսավոր կետ չկա»:

Փոքրիկ Հովսեփն էլ մտադրվել էր ձմեռ պապիկին նամակ գրել, բայց թուղթ ու գրիչ չգտավ: Ցանկությունները մտապահել է ու ամեն անգամ հրապարակի գեղեցիկ տոնածառին նայելով դրանք կրկնում է: Երազանքներն այնքան էլ շատ չեն` տեսնել քրոջն առողջացած ու ապրել տաք տանը:

Այսպիսի ընտանիքների թիվը Հայաստանում օրեցօր աճում է: 2009-ին Սոցիալական հարցերով նախարարությունը վստահաբար անելիքներ կունենա: Ինչ վերաբերում է կառավարությանը` դատավորների կյանքն ավելի շքեղացնելու փոխարեն կարելի էր օգնել այսպիսի իրավիճակում հայտնված մարդկանց:

Ասում են Ամանորին իրականանում են բոլոր մանուկների երազանքները: Հուսանք, որ երբեւէ կկատարվեն նաեւ փոքրիկ Հովսեփի երազանքներն ու նա էլ բոլոր երեխաների նման կհաճախի դպրոց ու չի ասի, որ կյանքում բարի մարդիկ չկան:

ՀԱՍՄԻԿ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ


Նկար 1. «Ազգի» խմբագրությունում


© AZG Daily & MV, 2009, 2011, 2012, 2013 ver. 1.4